Espantada dos firmantes da moción de censura

Desde a consumación da moción de censura, cada día centos de gondomareños saen as rúas para protestar polo que consideran a moción da corrupción. E onte, no pleno, a cacerolada veciñal non fallou a cita, pero si os propios firmantes da moción. Nada se soubo dos tránsfugas do PSOE, dos concelleiros do PP e Move Gondomar. A espantada pode explicarse por remordemento de conciencia ou cobardía, sendo esta a opción máis posible. O pleno de momento esperá a ver cando os precursores da moción decidan dar a cara ante a veciñanza.

Mención especial, a foto na que se ilustra no Faro de Vigo a noticia. Unha pancarta na que os PSOE están en contra da moción. Hai que intentar lavar a cara a imaxe do partido.

Transfuguismo consumado

Como falabamos onte, Panxón e Praia América recuperaron sen problemas as bandeiras azuis e, como tamén adiantabamos onte, hoxe habería que falar de novo da estampa esperpéntica gondomareña. Sorprendentemente, polo menos para nós, é que a moción presentada por PP, PSOE e Move Gondomar, conte coa firma dos catros membros socialistas da corporación, xa que sempre se falou de que só dous estaban polo labor. O poder ou a saber que puido con eles. E aínda que rexeitamos esta actitude dos mal chamados socialistas, constátase que tanto a dirección de partido como a propia executiva local (separada de De Lis e das súas pretensións de recuperar o Plan Xeral baixo sospeita ¿por que será?) non están dacordo coa iniciativa. Deste xeito, a executiva local pide a expulsión e o partido xa anuncia que en canto os catro tránsfugas voten a favor da censura no próximo pleno, apunten 7 de xullo, serán expulsados.

Esta actitude do PSOE contrasta coas boas verbas que dedicaba á moción o popular Louzán, que só vía puntos positivos. ¿De verdade se crerá o de que queren recuperar un goberno forte e estable? Os intereses persoais son os únicos que explican a actitude De Lis e os seus, tal como din os seus ata agora compañeiros socialistas, e non temos argumentos necesarios para pensar que o caso dos populares sexa dintinto (nin no de Sestelo).

Pero o cómico da situación non acaba aquí. Pese a que para lavar un pouco, só un pouco, a mala imaxe da moción deixaron fora ao número un do PP godnomareño, Carlos Silva, por aquilo de que pode acabar na cadea, os firmantes confirmaron con orgullo que estará presente na corporación e asumirá responsabilidades de goberno. Vaia despropósito
.

As praias non sufriron tanto

Mentres hoxe xa se ten presentada no Concello de Gondomar a correspondente moción de censura, que seguramente teremos tempo de seguir comentando en días posteriores, hoxe é momento de facer balance da noite de San Xoán en Panxón. E todo parece indicar que esta vez non se produciron nin de lonxe os danos de edicións anteriores, tal como sae no Faro de Vigo. As medidas adoptadas polo concello obtiveron grandes logros e, salvo sorpresa maiscula, tanto Praia América como a praia de Panxón poderán seguir lucindo as correspondentes bandeiras azuis.

Pese ao éxito, houbo que tamentar varias intoxicacións etílicas, vandalismo. pelexas, etc. Un problema de fondo que a solución non a ten, ao noso parecer, o concello. Máis ben é cousa de educación. Polo menos os excesos dalgúns non irán perxuízo de todos.

Os de Gondomar voltan ás andadas

Parecía que tralo intento errado de moción de censura en Gondomar, socialistas, populares e independiente daríannos paso a un tempo de tranquilidade trala tormenta. Non obstante, pese a vergoñenta estampa que nos deixaron nos últimos meses, a súa ansia infinita de poder fai de novo posible que estean hoxe, tal como sae no Faro de Vigo, a punto de consumar a moción contra o goberno de Araúxo. Aquel clima reconciliador que estiver presente no pleno posterior a aquela marcha atrás era tan só un espellismo e as espadas de guerra seguen en todo o alto.

En La Voz de Galicia, Louzán xa di que existe o acordo e non quere oír nada de transfuguismos, aínda que só hai que ver os enfrontamentos internos entre os membros do PSOE de Gondomar. E para encherse máis a boca, fala de responsabilidade de Carlos Silva, que se desmarca e deixa o mando na nave ao número dous, Martín Urgal, esuqecendo, de paso, que na outra intentona el si que estaba polo que podmeos dicir aquilo de que non lle quedaba outra. Lembremos que aínda ten pendente o seu recurso contra a sentenza que lle acusa de prevaricación.

Non hai que esquecer que o que queren estes partidos e botar man do anterior Plan Xeral,é dicir, o do cohecho e o da prevariación. De Lis, Silva ou o seu secundario e Sestelo queren botar man outra vez da merda.

Novas sombras na xestión Do goberno baionés

Todo o relacionado cos parkings e aparcamentos en Baiona sempre están en boca de todos. Cando se fala de aparcamento a polémica está servida na vila, sobre todo, cando o concello se empeña en xestinar de forma irregular estes asuntos. Despois de que a concesionaria desvelase o acordo encuberto entre a empresa e o goberno local para que se suprimiran prazas de aparcamento en superficie e que, segundo eles, estaban a incumprir, esta vez a ilegalidade queda constatada. Podemos falar de clientelismos e oscurantismo. O TSXG declarou o concurso de parking do Aral ilegal e xa é unha sentenza firme.

Polo visto, o alcalde de Baiona e os seus deron visto bo a un proceso de adxudicación no que declinaráse as ofertas das demais empresas que se presentaron sen motivos axustados ao dereito. Agora terán que volver a realizar o concurso e pudiera darse o caso de que a xestión do aparcadoiro soterrado cambiase de man e, polo tanto, pudiera acarrexar un gran perxuízo ás arcas municipais. E ante esta situación preocupante como mínimo, Almuiña, coma xa dixo algunha vez neste tipo de situación, di estar tranquilo. Tranquilo, pese a demostrarse que en Baiona as cousas non se fan correctamente e tranquilo porque sempre pasa as responsabilidades aos asesores xurídicos de turno.

Cambio no poder, cambio de padecer

A calidade política en Baiona, como xa temos dito nalgunha ocasión, é lastimosa e sangrante. Da igual que Chicho xa non estea no centro da esfera (polo menos nesta lexislatura), porque o seu legado segue aí, e non falamos só da continuidade no goberno de Vilar. Falamos do que fan os nosos gobernantes locais en xeral, co alcalde á cabeza. A desfachatez é tal que é capaz de pedir durante todo o seu mandato que a Xunta, aquela do bipartito, mellorara o servizo que prestaba o Grumir na comarca. Máis dunha vez, sobbre todo cando no último ano estaba de presidente da Mancomunidade do Val Miñor, tiña boas palabras para este servizo. E, agora, co cambio de mano no goberno autonómico o seu discurso cambia. Desde a Xunta decidiron que si no Miñor o servizo do Grumir era precario con nova axentes durante nove meses ao ano, non pasa nada por rebaixalo a tres. E sin dar máis explicacións din que haberá unha alternativa para o ano que ven, pero o certo e que non teñen pensada ningunha. E Almuiña, coma temos visto na meirande parte dos políticos de Baiona, defende só os intereses de partido que os da sua vila, tomando parte desa idea e esquecendo todo o que tiña defendido sobre ese tema ata hoxe. Convén sinalar que deixou só na loita aos alcaldes de Nigrán e Gondomar.

Non cabe dúbida de que o Grumir é ata o de agora imprenscindible na comarca, polo menos ata que o paruqe de bombeiros sexa unha realidade (canto queda por facer). Se os axentes xa tiñan unhas condicións lamentables de traballo, a cousa non mellora, senón que empeora. O único que queda e darlles as grazas e agardar que o déficits de seguridade e vixilancia, promovidos polos nosos magnates non teñan danos graves que lamentar

O macrobotelón de Panxón

Aproxímase San Xóan e aproxímase a desfeita padre en Praia América. Pode que este ano o dano sexa menor, non se sabe ata que punto as medidas do concello farán que os centos de mozos e cativos (moi cativos nalgúns casos) decidan non deixarse caer por Panxón o día das fogueiras ou, polo menos, non para facer o garrulo. Non imos a criminalizar aquí o botellón, porque non estaríamos dacordo. Criminalizamos das prácticas vandálicas e dos excesos que se cometen nalgunhas destas concentracións e, nomeadamente, a deste día. O problema non é que os mozos beban alcohol, o problema é que o fagan menores. E a causa de que o fagan os menores e a irresnponsabilidade dos pais, iso que quede claro. Non ten outro nome, por mal que lle pareza algúns.

Fora do probelma da saúde dos menores, está en xogo o estado de dous arenais nos que se está acometer nos últimos anos unhas tareas de recuperación costosas que nesta data corre o perigo de botarse a perder. Porque a xente podería facer botellón, pero como garrulos hai en todas partes e maior xentío, máis garrulos (e son garrulos borrachos), pois o vandalismo convértese en pasatempo. Non vou volver a botar a culpa os pais con aquilo de que non teñen educación e tal, que tamén hai algo diso, senón que é respondabilidade desas xentes. Non son conscientes que o que rompen tamén é deles. Máis, cando a maior parte deles nin tan sequera son do Miñor. Moitos non pisarán nunca máis Praia América e os que o fagan pensarán que xa limparán e arranxarán os seus atentados.

Como xa dicíamos, non sabemos de virán menos, se haberá desperfectos, sobre todo, cando non hai a estas alturas comisión de festas. Será por non sentirse dalgún responsables do lamentable espectáculo, aínda que non sexa así. O caso é que tamén fai falta como adoitamos dicir sempre máis vixianza. Senón chegan os da Policía Local de Nigrán, poderían solicitar axuda a Garda Civi, aos municipais de Baiona, Gondomar , sobre todo, Vigo. Lembremos que a meirande parte dos foráneos son da cidade olívica. E non só para ver, senón para actuar. E deter aos incívicos.

Deixadez por resposta

Incendio nun inmoble de Alfézez Barreiro, en pleno centro de Baiona. Non houbo que lamentar vítimas persoais. É unha sorte, porque non había xente vivindo cerca nin eran horas nas que houbera viandantes nos arredores. Non era este o único edificio que se enconra abandonado nun estado avanzado de deterioro. Os donos de todos estes inmobles, que se poden ver desde Sabarís ata o Casco Vello, non parecen procupados polo perigo que reperesenta para a cidadanía a súa deixadez, senón que só pensan na escasa rendibilidade que lle sacan. Tamén é responsabilidade das autoridades locais, que non fan cumprir as normas con mecanismos existentes para iso. Deben considerar lícito especular ata a putrefaccción.

Facemos, pois, un chamamento aos veciños con este tipo de propiedades e tamén as autoridades para que tomen as medidas oprtunas para que non se poidan repetir esceas como a de onte. E non só incendios, senón tentar recuperar inmobles na medida do posible. Todos estes edificios recuperados serían bos lugares para vivendas para mozos que queren independizarse ou para prestar servizos aos cidadáns. O egoísmo dalgúns non pode ir en perxuçizo de todos.

Manifestación á inversa

Cando xa parecía que coa decisión do novo goberno da Xunta de Galicia o carril bici pasaba a mellor vida, convócase para o próximo domingo unha manifestación a favor do proxecto anulado na PO-325. Está claro que nunca chove a gusto de todos, pero se nos meses anteriores respetábamos aos que estaban en contra, tamén hai que respetar aos que están a favor. Evidentemente, aos que menos gracias lles fai que se volte a falar sobre o asunto son os afectados directos por auqel proxecto. A niguén lle gusta que lle quiten terreos. A cuestión realmente era saber se o proxecto do carril bici viña cumprir o obxectivo de seguridade que traia consigo. Evidentemente a estrada necesita unha mellora urxente. Coa febre humanizadora da crise pois era un momento idóneo para emprender a reforma do vial.

O carril bici en si xa merece espazo aparte. O primeiro que hai que dicir é que en en Galicia os nosos políticos están empeádos en facer carrís bici máis por vender unha imaxe que por convicción e aposta real por este medio de transporte. Como moito, apostan polo seu uso lúdico. Realmente o que habería que facer eran carrís bici no que realmente puideran circular as bicicletas con dobres sentido e anchura axeitada. O demais son ornamentos de dubidosa utilidade. Aínda que, ao noso entender, a prioridade nas comunicación do Miñor, sería o tren. Más valía buscar os terreos para iso, xa que a sua necesidade é incuestionable.

A vida da cor das gaivotas

De cor de rosa ou, mellor dito, da cor das gaivotas será a partir de agora a tramitación para aprobar o PXOM baionés. todo é ter na Xunta xente que comlgue coas túas ideas. Tampouco digo que o tratamento do biparito fose estupendo coa vila, pero sería de agardar que habería bastantes limitación aos posicionamentos defendidos polos impulsores do plan, aínda que nunca se sabe. O caso é que agora as cousas de palacio irán menos despacio e haberá luz verde para campos de golf e pelotazos varios aos que estamos xa acostumados. No Plan Xeral deberían ter cabida, en pirmiero lugar, os veciños e despois todo o demais. Menos segunda vivenda e máis de protección oficial, para que a mocidade non teña que buscarse a vida á forza fóra do municipio. Impulsar a creación de empresas cun solo dedicado a actividade industrial, pudendo desprazar un pouco a exclusividade dos negocios do bareto e do restaurante dos prezos prohibitivos. Maís servizos para os veciños (instalacións deportivas de calidade, área comercial, actividades e menos portos deportivos e menos campos de golf. Pero por aí parece que non van ir os tiros.

Doutra banda, nas temáticas tratadas nos últimos días, parece que o concello responde as peticións da concesionaria do parking. Se na rúa Marqués de Quintanar só s epoderá aparcar nunha marxe, na parte sen reformar, xa teñen pintado zonas de carga e descarga incomprensibles como na fornte da churrería. O capital manda. Imcomprensible tamén é que a praia Barbeira reciba bandeira luz cando non ten uns mínimos de calidade nin tampouco servizos para iso. En fin, que agora en Baiona as cousas son do cor das gaivotas do partido no poder.

Bye bye, carril bici

Vai resultar que algunhas promesas van ser cumpridas polo novo goberno da Xunta. Unha delas será a non construcción do carril bici entre Vigo e A Ramallosa. Supoñemos que o que vai de Baiona á A Guarda continuará adiante. Falan de ampliar aceras nas marxes da estrada e un bulevar interior, pero non se aclara na nova do Faro de Vigo se a nova consellería ten pensado levar a cabo as mesmas exportacións que a anterior, ou se de verdade cos novos cambios introducidos os veciños da estrada da vía xa lles da igual s elles quitan ou non finca se non hai carril bici. Serían moi bondadosos se o único que querían, que non sería pouco, era evitarnos un carril bici altamente perigoso.

Sen ter moi claro o das expropiacións, deudcimos tamén que se non hai carril bici pola estrada da vía, non o haberá por ningures. De ser así, sería unha mágoa o de perder a conexión desde A Guarda ata Vigo con carril bici. Máis claro aínda é a necesidade de que esa estrada teña un lavado de imaxe. Agardaremos a que alternativa resultante sexa mellor e non teña grandes repercusións o cambio nos petos dos galegos.

O esperpento gondomareño

Non podíamos pasar por alto os últimos episodios da comicidade da oposición gondomareña. Aquelas sospeitas coas que deixaramos hai dúas semanas a situación en Gondomar de que De Lis estaba pola labor de levar adiante unha moción de censura confirmáranse coa convocatoria dunha reunión entre o líder socialista, Núñez Sestelo e Carlos Silva. Pero só se quedeu, niso, en convocatoria, xa que De Lis non apareceu, cousa que se vía vir.

O máis sangrante se xa non tilña bastante miga o tema foi que trala moción fallida, produciuse o primeiro pleno produtivo en Gondomar. Aprobáronse os proxectos pendente e mesmo Silva apoio a iniciativa de pedir que se manteña o decreto do galego, en contra do que fan os seus compañeiros de partido na Xunta. Descoñecemos se foi unha situación puntual ou si a frutrada moción devolveu aos políticos da oposición a decencia e o traballo cara a cidadanía.

Cando as negacións evidentes saen á luz

Despois duns días nos nos foi imposible actualizar este blog, agardemos que non volva a acontecer, non hai mellor día que hoxe para voltar a actividade Desde o Miñor. As mentiras evidentes dun goberno que se empeñaba en negar o que todo o mundo supoñía e, aínd aasí, incluso non quería crer. Non é unha lenda urbana que cando se inaugura un novo parking para pagar o favor o gobenro de turno suprime prazas de aparcamento gratuítas en superficie ou, polo menos, así acaba de quedar constancia en Baiona, a través da nota publicada o domingo no Faro de Vigo. Non sabemos se son 300 prazas como no seu día denunciaba Xosé Enrique, cando o alcalde ríase de tal afirmación , pero si sabíamos que, casualidades da vida, inaugurado o parking do Aral, reordésae o tráfico en Os Tendais, suprímense aparcamentos, puxéronse dobres sentidos sen moito sentido, zonas de carga e descarga e aparcamentos en liña. Iso só nas rúas de Os Tendais, porque no verano pasado pasaban a mellor vida os aparcamentos de terra existentes e os de santa Liberata.

Pero parece que as casualidades non son tan casualidades e as razóns polas que o gobenro local de Baiona facía iso non eran as que intentaba facer xustificar Almuiña. A empresa concesionaria, non contenta coa colaboración prestada, denuncia que o concello non cumpriu ese pacto, ata de agora ocultado aos baioneses, de que se comprometían a eliminar aparcamentos. (tamén poucos quedan xa). Ou realmente queren que todos os baioneses aparcan todos os días nos subterráneos ou non seiq ue pretenden. Pero máis denunciable é o labor do concello, que lle explota a merda das mentiras na cara. ¿Mentirían só nisto?

De Lis a un paso do despropósito

O líder do PSOE de Gondomar, Alfonso de Lis, chegaría a un pacto co PP ou con Move Gondomar para botar ao BNG do goberno, tal como se afirma hoxe en La Voz. Os socialistas, lembremos, foron os que permitiron a investidura de Araúxo como alcalde, aínda que posteriormente non houbo acordo entre ambas formacións para formar o bipartito de goberno. O BNG, ante as grandes diferenzas persoais que existen entre ambos líderes, leva gobernando desde entón en minoría. Incluso houbo un segundo intento pero a reconciliación parece imposible.

A partir de aí o rumbo tomado por De Lis rozou o esperpento. Nas sesión plenarias exerceu unha oposición de derribo contra os nacionalistas coincidindo nos seus postulados co PP. Incluso con este partido posicionouse a favor de rescatar o PXOM polo que aínda dous concelleiros esperan sentenza por cohecho, Un PXOM a todas luces ilegal. Pero de momento non se puido saír coa súa e vista esa paralización urbanística en Gondomar xa está pensando en aliarse con Silva, o que estaba á fronte da tramitación do PXOM - demostrouse que desoíra os avisos da secretaria municipal e incluso fora informada con retraso - .

E así está o panorama en Gondomar. Un panorama non moi esperanzador.

Tranquilidade

Tras varios días nos que tiñamos no Miñor acontecementos sorpredentes que analizar, por fin parece que as augas están xa máis tranquilas. Agardemos que esa tranquilidade sexa completa cando a Garda Civil duplique o seu plantel ao converterse en principal o posto en Baiona. Un mal menor ante o conflito do concello coa Policía Local, xa eu polo menos os baioneses non estarán desamparados ou, cando menos, non debrían. Agardemos que esta nova signifique maior vixilancia e seguridade e non sé sexa unha cuestión de nome. Así erradicar episodios de narcotráfico, violencia, roubos.... que de máis fecuentemente do que nos gustaría acontecen na comarca.

Feira de abril en maio e en Baiona

Non só non escarmentaron coa súa primeira edición, senón que os comerciantes de Baiona parece estar convencidos de que a Feira de Abril vai poder estar marcado con aspas no calendario de eventos culturais de referencia da vila. Non se dubida aquí que a vila necesita de medidas para atraer o turismo, xa que o sector servizos baionés está moi estacionado no verán. Habería que ver tamén por qué acontece isto. Non dubidaríamos en afirmar que os empresarios que invirten en Baiona só apostaron, na súa gran maioría, polo enriquecimento pola vía rápida grazas os cartos que puideran deixar os turistas, polo que primou sempre foi o bar, o restaurante e as tendas de roupa con prezos prohibitivos. Con isto está claro que a cousa non vai ir moi ben en tempos de crise. O concello tampouco fixo nada por cambiar e polo que seve o novo PXOM tampouco aposta por atraer novas empresas cun parque empresarial decente.

Pero voltando ao tema que nos ocupa, aínda considerando necesario tomar medidas para revitalizar o sector, parécenos fora de lugar esta celebración. Tanto alcalde como comerciantes son así máis afíns a todo aquilo que ven de fora que pola cultura propia. ¿Que carallo ten que ver con Baiona o pescadito frito, o gazpacho e as coplas? Nada. Mentres para o Día das Letras Galegas non haberá nada ou, como moito, unha festa do polbo - poñeran pulpo para evitar que os de Galicia Bilingüe pensen que están nun festival porno - por esas datas. Lamentable é o único que podemos dicir.

En Nigrán non, en Baiona si

En Nigrán non en Baiona si. Na oposición non, no goberno sí. Nun lado podía provocar un aumento da inseguridade cidadán e dos accidentes de tráfico, no segundo é unha forma de aforrar custos perante a crise. A diferenza única é que cambiamos de municipio e de papel. O PP en Nigrán puxo e pon aínda hoxe o grito no ceo cando Juanes e Hermida decidiron por en marcha o plan ante crise do concello a base de apagar unha de cada dúas farolas na vías mellor iluminadas. Non obstante, en Baiona, Vilar - non exactamente do PP pero se supón que co visto bo de Almuiña - decidiu apagar algúns dos varios focos cos que contan as farolas do casco urbano baionés por aquilo da crise, esta vez en termos xerais.

Deberían ás veces os políticos dun mesmo partido reunirse para decidir que estratexias seguir con determinados asuntos se non queren dar a impresión de estar en contra só por aquilo de criticar o goberno e estar a favor cando es o que estás no poder. Nón non queremos ser enganados nin os os miñoranos, agardemos, tampouco.

Inxustizas da xustiza

Non te metas onde non te chaman, esa é a conclusión a que debemos chegar despois da sentenza sobre o caso do Neira vigués. Nada máis e nada menos que tres meses de cárcere e 15550 euros por intertar defender a unha muller das agresión do seu mozo - segundo ela riñas de parella -. O más paradíxo do caso son as conlusión ás que chegou a xuíza é que a intervención foi causada polo trato que estaba a recibir a muller e por lexítima defensa. Non obstante, argumentando que a reacción foi desproporcionada pode ir preparando toda esa chea de cartos. O cabezazo anterior do agresor e,a súa vez, denunciante costaralle soamente 180 euros de multa e 81 de indemnización. Está visto que o mellor era poñer a outra meixela para ver se lle zoscaba ben, porque o senón perdes a razón perante a lei. Poucas ganas lle quedarán a esta vítima da xustiza de vir por Baiona.

Con este tipo de despropósitos de sentenzas as reaccións só cabe chegar a conclusión de que un non debe meter o nariz en ningún sitio nin defender a ninguén e moito menos defenderte dun ataque. Aquí están os xuíces que determinan quenes son culpables e inocentes, quenes deciden sobre a nosa liberdade. Mentres eles, gozarán de impunidade sobre as súas estúpidas sentenzas.

O que lle faltaba ao PXOM

Tal como aparece hoxe en La Voz, o equipo redactor do PXOM de Nigrán afirma que o documento de inicio presentado xa é o avance . Sen ser expertos neste tipo de cuestións, parece un pouco raro que de primeiras se presente o avance sen aparecer antes o borrador. Máis parece raro se a disputa entre o PSOE e o BNG queda, así, en ridículo, xa que uns falaban de documento técnico e outros falaban de borrador. E os socialistas dicían que os nacionalistas non prestaran moita atención a elaboración de plan, pero agora parece que aquí nin os primeiros nin os segundos sabían en que estado se atopaba. Cando menos todos expresaron a súa sorpresa. Todos coinciden - que xa é algo - en que os veciños deberían poder facer aportacións sobre a ordenación do territorio, algo que non poderían facer nun documento de avance, no que as aportacións xa son de índole medioambiental.

Oa veciños, claro está, mostraron a súa preocupación. Agardaban que tralos sucesos do PXOM frustrado, este contase cunha participación activa da cidadanía e, mira por onde, agora non son os políticos os que o agochan, senón que sería por culpa dos redactores. O escenario é bastante confuso e sería un verdadeiro revés que os veciños non participasen no plan. Veremos que consecuencias trae isto.

Ser un corrupto sae barato

Sí, xa sabemos que na rúa se di moito iso de que aos políticos non lles pasa nada e a alguén anónimo xa ten medio pé no cárcere. E virá algún idealista estudado en Dereito e nos dirá que todos somos iguais perante a lei, pero entón ¿por que a realidade empéñase en poñer en dúbida esta afirmación? Os políticos parecen tocados por unha divinade que lles fai inmunes á xustiza ou, cando menos, diminúe os castigos polas súas andanzas ata a mínima expresión. Menudencias diría Fraga. Que si otorgo licencias ilegais, pois xa faremos que encaixen. Que si existe algunha complicación, botámoslle a culpa aos asesores xurídicos de cada concello. Que si a cosa vai a peor, pois a secretaria. Que si xa chegou a merda aos nosos concellais, pois eu non sabía nada. E despois de evitar todo isto os poucos políticos que ao final son condenados pagarán unha multa que en comparación con todo o que gañaron e fixeron perder o seu pobo da a risa e quedarán temporalmente inhabilitados. E algún terán a cara de volver e, o que non é máis esperanzador, haberá quen lles vote.

En Nigrán os primeiros en pagar, coma sempre, foron os propios cidadáns os que deberán pagara primeiro, pagar por defender a legalidade. Parece paradóxico, pero é así. mentres os culpables, se ao final din que os houbo, viven tranquilos. En Gondomar a cousa non pinta mellor. O xuízo por cohecho segue alongándose infinitamente no tempo, mentres as consecuencias do legado do anterior goberno continúan. Mentres a oposición actual empéñase en non restaurar a normalidade. 1, 9 millóns é o que pide a Fiscalía, xa veremos se os ediles implicados ao final pagan a décima parte. Gondomar seguirá sen PXOM e os gondomareños seguirán sendo os únicos perxudicados.

Baiona, sempre noticia

Gustaríanos pensar que o tíulo que propoñemos aquí tivese unha significación positiva, que Baiona fose sempre noticia porque diariamente o pobo crece en ideas e proxectos e os gobernantes gobernan para os cidadáns con iniciativas que ocupasen páxinas e páxinas dos xornais. Non obstante, a realidade non se acerca nin de lonxe a este ideal e en Baiona é dobremente utópico. Esta vez todos os lectores habituais dos xornais poderán botar unha gargallada - sobre todo os que non son baioneses - a conta dunha nova situación esperpéntica xerada por o novo capítulo do conflito entre o concello e a Policía Local.

Así, no Faro de Vigo apareceu publicado o sábado con ironía "Una hora al fresco", aludindo á hora de espera que teñen que facer os municipais en servizo diante do concello, pois xa non contan con chave e xa non hai quenda nocturna. Retirarlles as chaves como medida de presión vai máis en contra dos intereses dos cidadáns, ao noso enteder, que ao dos axentes, xa que que é a seguridade a que está en xogo. Máis cando a quenda nocturna, por aquilo das múltiples baixas laborais - finxidas ou non - quedou suprimida. E é que de momento non ten pasado nada grave, pero sempre poden darse todo tipo de situacións que merezan a rápida intervención da Policía Loca. Por exemplo, na madrugada do venres houbo un accidente no que, afortunadamente, non houbo que lamentar danos persoais - só houbo que lamentar que existan peroas bébedas que empotran o coche contra vehículos estacionados e se sinten orgullosos-. Aínda aí, houbo que esperar 45 minutos para que a Garda Civil chegase ao lugar, polo que se tratara de algo máis grave dificilmente se podería obter un final plenamente satisfactorio. Só queda chamar a atención a ambas partes e que chegen xa a un acordo.

Menos gasto, pero con cabida para a piscina

E xa case mergullados no mes de maio aprobáronse por fin os orzamentos do Concello de Baiona para 2009. Sen tempo non era, pero a tardanza non é o que queremos analizar hoxe. Como xa nos viñan preparando nas últimas datas o alcalde Almuiña con iso de que estábanse a perder ingresos de aquí e de alá, éste redúcese en 900.00o con respecto ao ano anterior. En contra do que moitos economistas están a dicir nos tempos que corren, aquilo de que hai que aumentar a débeda dos organismos públicos para xerar postos de traballo a través da obra pública, Baiona prefire apretarse ben o cinturón en previsión de que as cousas non melloren en moito tempo. Por certo, parece mentira que o alcalde sendo compañeiro de partido de Feijóo, non confíe no novo presidente da Xunta, quen prometeu que nos sacaría desta. Eles mesmos saben que pouco poden facer. Volven ao tema, o PSOE recriminoulle isto de aforrar en vez de gastar para axudar a xente con maiores problemas, pero non xurrdiu efecto. Tanto socialistas como BNG votaron en contra. Por certo, os nacionalistas, no que se estreaba Roberto Valverde, lembraron o conflito coa Policía Local, que parece non ter resposta nos orzamentos. E falando de Roberto Valverde, hoxe aparece mencionado como información de interese en La Voz de Galicia . por levar distintos zapatos en cada pé. Gran primicia.

Pero retomando o tema dos presupostos, chama a atención que, mentres se rebaixan os presupostos, se destine unha partida de 18.000 euros para o estudo de financiamento e viabilidade dunha piscina para Os Tendais. Máis chama a atención que poña o acento neste asunto Manuel Vilar, defensor e precursor de que a piscina iría a A Ramallosa, por aquilo de estar entre os tres concellos. Agora a gastar en tempos de crise nunha nova. Como cambian as cousas. E xa de paso, ¿non ían facer un auditorio?. Parece que xa non, cousas da improvisación.

Que os nenos xoguen con merda

A actualidade miñorana non para de xerar novas de relevancia esta semana. En primeiro lugar, seguen as detencións por tráfico de drogas na comarca, sete en nove días. Parece que no Miñor estamos empeñados en copiar comportamentos establecidos popularmente ou estereotipicamente nas terras de Arousa. Alegrámanos polas detencións pero entristecémonos de que existan este tipo de accións por parte das persoas, a todas luces egoístas. Non obstante, as copias continúan, sobre todo, en Baiona, onde por enésima vez vemos exemplos de urbanismo desordeado e obras rápidas co único propósito de obter cartos e votos, estilo marbellí. A calidade política baionesa - tamén galega - non chega nin ao 0. Dunha banda, a semana pasada tiñamos constancia do peche do vial de Portolys. Sexa pública ou privada e fóra de quen teña a culpa, o caso é que, coma sempre, o único que pensamos primeiro é en edificar, en enriquecernos co ladrillo, para logo darnos conta de que arredor dos edificios ten que haber infrastruturas. Un desorde urbanísitco que en Baiona é esperpéntico e que de momento non hai indicios de que vaia cambiar. Xa veremos que pasa co PXOM.

Se esa situación é vergoñenta, nada se pode dicir da denuncia de veciños de Belesar que, a través do BNG, fan hoxe no Faro de Vigo. sobre o estado do parque de nenos en Urgal. A sempre atenta con Baiona Deputación de Pontevedra, dirixida por Louzán, regalou ao barrio un recinto para que os nenos xogasen ao lado dunha fosa séptica. As advertencias do dono da finca non impediron que nin o ente provincial nin o concello - sempre a prol da seguridade dos seus veciños - detivesen a obra, pois o importante era inauguralo antes das eleccións. Pero non só iso, as condicións de acceso, os materias empregados ou a humadidade procedente do manancial non foron obstáculos para inaugurala e deixala así. O único que pode explicar isto é que ambos organismo - dirixidos por populares - pensen que os nenos de Belesar non merecen máis.

Xa non debía nin falar do estado de conservación dos parques e xardíns de todo o concello, onde a vexetación, coma neste caso, converte estes lugares en campos de batalla dunha película de Rambo. Limpeza, por favor¡!

Sen resultados, pero cunha proposta

Os familiares de "Os nove Baredo" non tiveron sorte. Os bos propósitos e a boa labor dos membros do IEM non foi suficiente para localizar os restos destes nigranenses e baioneses asesinados no 36 por defender as súas ideas (aínda que soe a tópico). A cantidade de enterramentos no cemiterio fixo imposible finalizar con éxito a búsqueda. Falaron de osos pertencentes a preto de medio centenar de persoas distintas. Non quedaba máis que dar por concluída a escavación.

Aínda así, os seus familiares queren que as mortes destes homes non queden no esquecemento e reclaman ao concello unha placa conmemorativa no cemiterio. Agardamos que os dirixentes baioneses tomen nota da proposta e non boten man de argumentos made in no PP para dicir que a historia non se debe tocar. Sería un xeito de demostrar que non teñen simpatías nin añoranzas por rexímenes non democráticos.

Mexar arredor do faro

Existen dous tipos de estratexias a seguir polos gobernantes cando o descontento xerado en épocas difíciles - neste caso de índole económica - . Dun lado está apretarse o cinturón propio e destinar todos os esforzos en axudar aos cidadáns que representa a saír adinta e, doutra banda, desviar a atención a outro tipo de polémicas e entretementos para manter a xente ocupada sen pedir explicacións sobre as cuestións relevantes. Así, no caso de Baiona, Oia e o Faro estamos ante unha loita que, ao noso entender, parece sacada das disputas de nenos pequenos por algún xoguete ou as que se producían antaño cos territorios. Máis agora, que o Alejandro Rodríguez - Leandro para todos - vén de anunciar bombo e platillo que colocará paneis, tan grandes como sexa posible, para que os baioneses entren en razón e vexan que o faro é deles.

Como xa dixeramos na publicación anterior sobre este tema, non é tampouco cousa de arroutadas espontáneas dos nosos gobernantes. A vella guerra de Leandro porque o cabo, o faro e, incluso, o Talaso están en Oia ven de moito tempo atrás, aínda que, neste último caso, non cabe dúbida que o balneario está no seu territorio e, por razóns de imaxe, publicítase como hotel en Baiona. Seguramente, este tipo de detalles fan que Leandro se suba polas paredes. Resulta curioso que no anterior Plan Xeral baionés sexa recoñecido o cabo e agora exista polémica por incluílo no inicio do novo. Agardamos que os próximos debates sobre o PXOM non teñan que ver con isto e esta cuestión sexa resolta sen máis e deixen de mexar arredor do faro como animais marcando territorio. Os tríos aquí poderían ser ben vistos.

Xuntos polas multas e separados polo PXOM

PSOE e BNG pagarán un tercio das multas aos veciños condeados por desorde público nas protestas contra o PXOM de Nigrán en 2oo6. Así, os concelleiros pagarán o correspondente cobro por pleno ou o seu equivalente para favorecer a estes veciños, que fixeron que un plan xeral baixo sospeita puidera arder na fogueira do esquecemento, puidendo, deste xeito, comezar de cero cun novo. O mal menor foron os destrozos valorados en 12.000 euros na casa consistorial, que agora deben pagar. A verdade é que non só os políticos (de esquerdas) se solidarizan cos veciños, senón tamén nigranenses de a pé poderán facer doacións voluntarias e as asociacións veciñais celebrarán eventos para conseguir fondos. Da gusto ver como os cidadáns de Nigrán intentan axudarse por xustiza.

Doutra banda, se tanto nacionalistas como socialistas están no mesmo lado nas consecuencias daquel POM, non parecen facer o mesmo na elaboración do novo. Novamente volve a presenciarse unha clara desunión entre ambas formacións, xa que cada partido fará reunións cos veciños pola súa conta. Giráldez di que o BNG, pese a formar parte do goberno, non sinte o PXOM como seu e por iso informararña ao seu xeito, paralelamente as xornadas informativas marcadas no calendario de elaboración do plan. Así pois, as reunións entre ambas formacións non conseguiron case nada, únicamente non romper o pacto de goberno. Agardemos, que esta desunión non vaia en contra dos intereses dos nigranenses.

Escapes de gas... e de responsabilidade

No contexto da febre humanizadora que por toda a xeografía española estase a acometer por iso de frear a crise a golpe de obra pública, incicíarase en Baiona a reforma dun tramo da rúa Marqués de Quintanar. Como é de común neste tipo de obras, o concello elexiou a unha empresa de garantías para acometelas. Tamén estivo desde un primeiro momento supervisando os traballos, xa que ninguén pode dubidar do labor da concellería de Vías e Obras dirixida por Vilar, nin tampouco do liderazgo do alcalde. Ademais, lóxicamente tiveron en conta que na zona un ano atrás se instalara os conductos do gas natural, polo que os nosos gobernantes puxeron en alerta á empresa de que non era recomendable levar alí maquinaria pesada e, xa de paso, poñer a súa disposición os planos da rúa con todo o que hai baixo terra (porque todo está perfectamente rexistrado). Pola súa banda, a empresa para acometer con seguridade a humanización coñecía de sobra o terreo, cos diferentes planos solicitados e con bo facer comezaron a traballar.

Pois ben, houbo un escape de gas, porque nada disto pasou. Ninguén se responsabilizará de tal chapuza, porque, grazas, non houbo males maiores. Así se fan as cousas en Baiona.

Para recuperar a dignidade

Esta semana comezaron os labores de excavación na fosa común do cemiterio de Baiona en búsqueda dos nove aseninados o 15 de outubro de 1936 en Baredo. O IEM, sempre a favor da recuperación da memoría histórica miñorana a través das súas accións, é o responsable de levar a cabo os traballos. De momento, non se atoparon restos dos "nove", pero os seus familiares non perden a esperanza e a ilusión de poder honrar aos seus familiares varias décadas despois. e agardemos que a excavación, sendo complicada, dea bos resultados. Esta ilusión da que falamos é a que comprendemos todos, incluídos os que añoran os tempos da ditudura e os lembran como bos, non deben intentar impedir o rencontro das xentes cos seus seres queridos, esquecidos por estúpidas formas de pensar.

Agardemos que se atopen, por tanto, o maior número de restos dos represaliados como sexa posible para que os familiares poidan mirar por fin cara adiante e xa de paso todos nós, pois a que lembrar a historia para non volver a repetila.

Caride deixa un agasaio: o carril bici

Cando xa todo estaba visto para sentenza co cambio de goberno na Xunta, a conselleira en funcións de Política Territorial, María José Caride, deixa a Nigrán o enésimo agasaio a menos de catro días de ter que deixar o seu cargo (menos mal que Touriño dixo que non ía facer herdanzas de última hora ao gobenro entrante). O famoso proxecto de seguridade na PO-325 - ou sexa a estrada da vía - foi adxudicado tal como aparece no DOG. Nin o resultado electoral nin as protestas dos afectados fíxolle cambiar de idea a Caride. Chama a atención que esta publicación chegue antes de levarse a cabo as expropiacións. Cousa que só fala de presa por aprobar sen importar moito as consecuencias. O caso é que, sen ter que dubidar das boas intencións desta obra, a ex conselleira non fai máis que sumar erros no Val Miñor, tanto de forma como de fondo nos proxectos do carril bici ou co propio plan viario metropolitano.

Pola súa banda, o PP, aínda con todo, estuda anular o carril bici. O que será novo titular do departamento de Política Territorial, Agustín Hernández, plantexou dúas posibilidades: Unha é rescindir o contrato recentemente asinado polo bipartito, algo que levaría unha indemnización para as empresas. A outra é negociar con elas algúns cambios nos proxectos. O compromiso adquiriuno o PP cando Feijóo deixouse caer polo Miñor coa tormenta do Vigo Íntegra e agora toca cumprir. ¿Será quen de facelo?

Tamén saiu publicado o proxecto para o carril bici entre A Guarda e Baiona, éste xa sen rechazo social aparente, polo que si todo vai como se ten prometido a PO-552 mellorará o seu aspecto e a súa seguridade.

A vella guerra do acalde de Oia

Converter o faro Silleiro nun museo. Ese é o bo propósito que o goberno municipal de Baiona ten con esta peza de especial relevancia na zona. E dicimos zona por aquilo de non cabrear ao alcalde de Oia nin tampouco ao alcalde de Baiona. Moito tempo leva xa pelexando Alejandro Rodríguez para que se recoñeza ao faro como parte do territorio de Oia e enfadado co Talaso por publicitarse como edificio baionés sendo do seu (sen mencionar os custos que lle está ocasionando ao seu concello por aquilo da suposta ilegalidade do balneario).

De momento, para empezar un panel informativo no paseo. Agardemos que se faga o prometido e non quede só niso, pois ben o merece. Doutra banda, non debemos meternos moito en disputas territoriais que non levan a ningún sitio. Se quere Oia tamén pode invertir no faro e todos contentos. Deixémolo en que está na fronteira entre ambos municipios e é un tesouro a conservar para os dous. Esa será a mellor solución.

A prol da alternancia

Como en todas as facetas da vida chega un momento no que por a ou por b tes que pechar unha etapa. Non necesiaramente tes que desaparecer totalmente da escea, pero si ceder o protagonismo a outras persoas. Na política isto é máis evidente aínda. No caso da renuncia de concelleira da nacionalista Ana María Rodíguez en Baiona foi, segundo aclarou ela, por cuestións persoais. Non obstante, habería que lembrar a certos políticos da comarca (e do mundo en xeral) que a política e para servir aos cidadáns e non para servir os seus petos. Que unha persoa se instale nun posto de poder durante máis dunha década é negativo. A alternancia é básica nunha sociedade democrática e as novas ideas son básicas nunha sociedade en continuo cambio e, en principio, tamén progreso. Evidentemente hai veces que dá mágoa que certas persoas que o están a facer moi ben deixen a súa ocupación, pero máis vale botar a xente de menos que non de máis.

No Miñor temos casos de sobra que xa temos comentado nalgunha ocasión. Políticos que son quixeran ser alcaldes ou concelleiros infinitamente, chegando a cambiarse de bando unha e outra a vez, sen máis obxectivo e ideoloxía que a de empaparse de poder e cartos. Os ciclos teñen o seu punto de inicio e partida e máis dun xa tiña que ter desaparecido do mapa político hai tempo. Non é este o caso de Ana Rodríguez, que estivo seis anos. É o caso de Vilar en Baiona ou de Sestelo en Gondomar.

A bahía tal como a quería o alcalde

Non se pode queixar o alcalde de Baiona coa resposta que a semana pasada facía Portos de Galicia ao concello. "Só" haberá 85 prazas máis nos peiraos deportivos da vila. E poñemos ese "só" entre aspas, porque somos dos poucos que debemos pensar que xa había amarres dabondo na reducida bahía baionesa, algo que os nosos políticos non parecen compartir con nós. Lembramos que os únicos que apostaron por pedir a autoridade portuaria da Xunta que declarase a bahía como saturada de embarcacións deportivas foi o BNG, cousa que non se atreveu a facer o PSOE, máis polo labor de estar dacordo cos seus colegas de partido de Santiago e a favor como antaño de máis espazo para os foráneos. Alá cada un cos seus plantexamentos e posturas, pero logo deberán subirse ao carro dos que xa avisamos.

Di Almuiña que deste xeito cúmplense todas as pretensións formuladas desde o equipo de goberno (crecemento do 10%) polo que o futuro da bahía non se verá hipotecado. Non obsntate, só hai que ver desde a fiestra a bahía como para saber que xa a temos bastante estragada e sobreocupada, sen espazo para o baño nin para os mariñeiros. O único positivo é que se prohibirá o fondeo libre. Agardemos que co cambio de goberno en Galicia non collan e aumenten a porcentaxe de embarcacións co visto bo do concello por aquilo de que non sairía rentable electoralmente sacar as masas a rúa, porque xa sería a segunda tomadura de pelo. Pero en Baiona todo pode ser.

Condenados con orgullo

350 euros e 4 meses de cárcere para os que conseguiron paralizar o PXOM do oscurantismo do PP e PINN e o PXOM da recalificación de parcelas de dirixentes do Celta. Non queremos mostrar desconfianza ao sistema xudicial español, pero os condeados non son máis que culpables de paralizar un plan xeral baixo sospeita que se intentaba aprobar de espaldas a cidadanía. En cambio. os responsables daquel plan seguen en liberdade. Simplemente eses 30 veciños devolveron a normalidade a Nigrán e nunca deberán arrepentirse da súa actuación naquel 2 de xuño 2006.

Nas protestas daqueles días aparecía o actual concelleiro socialista Cándido Costas. Aínda que, en principio, non hai probas de que el fixera nada (di na súa entrevista no Faro de Vigo que só hai unha fotografía na que aparece sentado no salón de plenos) coma os restantes chegaron a ese acordo coa fiscalía para que ninguén pagase penas maiores. Como é lóxico non se arepinte de nada e marca distancias daquel PXOM co que agora está en tramitación.

Parece sorprendente que o PP, a través do seu portavoz, Alberto Valverde, saque unha nota en La Voz de Galicia pedindo o cese de Costas ao alcalde e acusándolle ao propio Juanes de premiar cunha concellería a súa actitude delictiva. O PP faría moito mellor en calar e pasar páxina neste asunto, xa que intentar sacar partido acusando aos demais non lles leva a ningún sitio.

Esquecéronse dos mariñeiros

Hai hoxe unha morea de novas no Val Miñor, polo que parecía complicado decantarse por un tema ou outro, aínda que se o pensamos ben, sempre hai tempo para comentar os diversos acontecemetos aínda que non sexan da máis rabiosa actualidade. Falaremos hoxe, pois, da inversión de Portos de Galicia no peirao de Panxón, en concreto, 930.000 euros en reordear o tráfico da zona e labores de humanización e recuperación de elementos en estado de abandono. son realmente uns traballos necesarios, pero deixa desatendidas as vellas reclamacións dos mariñeiros de Panxón de construir un dique de abrigo e unha lonxa. Nos peores días do inverno resúltalles imposibles sair ao mar.

Polo tanto, agardemos que estes últimos coletazos das inversións de Touriño non sexan esquecidas polo novo goberno da Xunta, sobre todo, por aquilo de ser un concello de goberno bipartito. Aïnda máis, sería moi positivo que, xa que os antecesores de Feijóo non tiveron en conta as demandas dos mariñeiros, sexan os populares os que invirtan nun proxecto completo. É difícil, pois ata o da agora semella que é indifenrete quen asuma os mandos en Portos, porque ningún pensou na cidadanía, como moito no turismo en xeral e na náutica en particular.

A corrupción salpica de novo ao PP galego

A corrupción volve a salpicar ao PP galego, aínda que o partido segue a intentar desnvincularse da trama liderada polo tal Francisco Correa e deixan que falen os da dirección nacional. Deixar falar que non é nin máis nin menos que calar. E calar desperta dúbidas, porque parece que tes máis que perder en ver de gañar. O caso é que segundo o auto de Garzón, o xuiz mediático estatal, sostén que diñeiro obtido pola trama serviu para financiar a campaña electoral galega do 97. Ademais, o xa imputado, Pablo Crespo, man dereita de Cuíña, ocupábase por aquelas datas da contabilidade do partido. Mentes tanto Feijóo e compañía mutis.

O único que ten feito o PP ata o de agora e realizar unha campaña contra Garzón e defendendo aos seus compañeiros por moitas sospeitas que teñan as súas costas. Non saímos do noso asombro ante estas situacións, máis cando os votantes deste partido argumentan, por chamarlle dalgunha forma, que "todos rouban", e con iso votan tranquilos aos populares. É o que ten o voto sistemático da dereita. E se hai disidentes polas terras nas que pisan, xa desaparecerán os vídeos da proba da desaprobación coma no caso de TeleMadrid cos asubíos a Aguirre. A censura parece non abandonar aos medios con políticos da talla desta señora ultraconservadora.

Baiona volve a apostar pola cultura da vila

Boa nova aparece hoxe no Faro de Vigo. A agrupación circense La Fiesta Escénica volve a actuar na vila esta semana santa. En principio, non sería algo raro ou novidoso que un grupo con tanto éxito como mínimo a escala nacional faga algún espectáculo onde se executan as ideas do seu comandante Martín. Non obstante, eramos coñecedores que nos últimos tempos nin o concello nin os empresarios baioneses apostaban con firmeza por eles, nin tan sequera para lucir as rúas coas súas estatuas vivas. Alegrámanos enormemente por este feito, porque a cultura e, sobre todo, o feito na casa, debe ser apoiada con convicción, xa que ás veces parece que non valoramos o que é noso simplemente por ser de aquí.

Aproveitando que estamos a falar de cultura, hai que felicitar novamente ao IEM polo seu gran labor na comarca neste senso de valorar a riqueza do Miñor como a última aposta de memorias veciñais. Tamén parabéns á Asociación de Ayuda al Mundo Necesitado, no seu afán por axudar ás xentes da comarca con maiores problemas económicos, máis nos tempos que corren.

Autoridades desautorizadas

Non nos podedes negar que o alcalde de Baiona, responsable das areas de tráfico e seguridade cidadana, abra unha investigación aos axentes da Policía Local ten o seu aquel. Aínda que no Faro de Vigo Almuiña di non dubidar dos problemas de saúde polo que oito dos trece policías solicitaron a baixa, fabrica unha nova no que insiste en contextualizar ese feito no desencontro das negociacións salariais e non dubida e aludir a posibles medidas sancionadoras. Isto ben sendo o comunmente chamado "tirar a pedra e esconder a man". Dito sexa de paso evidencias non faltan para sospeitar, xa que eles mesmos anunciaron que adoptarían medidas de presión para acadar as subas. Non sabemos se a estratexia a seguir é que saia nos medios (apuntar que tamén La Voz de Galicia, faise eco da nova) para que os axentes den marcha atrás por ver os seus nomes manchados pola sombra da espantada. Dito sexa de paso, non pensamos que os municipais - como case calquer outro funcionario - teñan ben gañado o seu prestixio, coa diferenza de que son os encargados de velar pola seguridade desde a súa autoridade outorgada.

Fala o alcalde de 1600 euros mensuais (coas pagas extraordinarias incluidas), superando por tanto a barreira do mileriusmo. Non está tan mal a cousa, pero todo o mundo ten o dereito a reivindicarse por aquilo de vivir nunha democracia. Agora ben o momento é certo que non é dos máis axeitados para ir subindo os soldos á lixeira. De feito demandan 416 euros máis en 2009 e 300 para 2010. Se o conseguen agardamos contar coa súa presenza máis a cotío polas rúas e prazas. Así con todo, en Baiona non é que se aforre moito con medallazos, buses turísticos, os seus propios soldos, os salarios dos asesores... (dicimos isto para denunciar o ventaxismo utlizado aquí polo rexidor).

Chama tamén a atención a perspectiva aportada polos sindicatos en La Voz. CC.OO. di que non lles pediron intervir na mesa de negociación. Non obstante, tanto este sindicato como UGT denuncian a falta de medios e persoal na vila. Quizais esta sería a primeira cuestión a resolver, aínda que descoñecemos se os axentes pediron ou non reforzos, cousa que lles honraría. A verdade que este é un problema que traspasa as fronteiras baionesas, xa que en Nigrán viñan arrastrando problemas en recursos humanos e técnicos desde hai varios meses, incluindo tamén o Grumir. Polo tanto, agardando que as cousas entre axentes e concello se normalice, por aquilo de que aumenta a inseguridade nas rúas, reclamamos que se poña solución nos concellos do Miñor aos déficit nos recursos dos corpos de seguridade.

Un PXOM sen campos de golf

Recoñecemos que o título pode resultar un pouco sensacionalista, pero realmente resume a idea do que pretende ser o PXOM en Baiona e o que parece que será o de Nigrán. No primeiro, a preocupación non é aproveitamento de solo para os veciños, nin tampouco a reserva de solo industrial, senón que é dotar da real vila dun campo de golf, e de ser preciso dous, non vaia ser que non atopemos sitio para xogar. No segundo, como anunciou xa o concelleiro de Urbanismo. Juan González, "nada de campos de golf". Apostan por outro tipo de instalacións de aproveitamento social e os plantexamentos xerais parecen, a priori, sensatos.

Tanto no Faro de Vigo como en La voz de Galicia analizan as intencións do documento de inicio do Plan. Xa era o momento de entrar en materia, pois a polémica bipartita salpicou o avance dun documento de importancia vital para Nigrán. O primeiro a destacar é que o equipo redactor delimita o cremento a 6000 vivendas, que tentarán responder as posibilidades de creación de empregos que ofrecerá o desenvolvemento de Porto do Molle, coa creación de 5000 postos a través de 200 empresas. Así pois moitas persoas poderán establcer a súa primeira residencia na vila. A meirande parte irían cara un posible núcleo urbano en Nigrán (na Telleira) e outros en A Ramallosa e Panxón. Incluso plantéxase a posibilidade de crear unha zona residncia universitaria. O equipo redactor constatou nos meses de inverno o 46% das vivendas permanecen balerias. Máis de 3000 son de segunda residencia e máis dun millar non están habitadas dun total de 9000, polo que cómpre desestacionalizar o municipio como principal obxectivo.

Doutra banda, respetarase e consolidarase o contorno rural, sen renunciar ao seu crecemento ordenado. Plántéxase tamén un vial interior alternativo a actual estrada, aínda que claro está, vénde como algo distinto á proposta anterior do Vigo Íntegra de alta capacidade, que non se levaría, neste caso, casas por diante. Como é lóxico, haberá novo equipamento para mellorar a oferta turística, sobre todo, en Panxón, e, como xa dicíamos, será sen campos de golf, senón con iniciativas máis aproveitables aínda por concretar.

Acordos e acusacións de deslealtade

Onte presentouse o documento de inicio do PXOM en Nigrán ante veciños e corporación. Aínda que aínda pouco se sabe das liñas que vai seguir o Plan, este xa arranca con polémica. E por raro que pareza esta non ten que ver co contido do mesmo, senón en friccións entre os partidos do goberno local - PSOE e BNG - sobre cuestión de forma e tramitación. O luns houbo outro encontro entre ambas formacións para limar asperezas e, tal como fixeran na xuntanza anterior, falaron de entendemento - non sabemos sobre que -, pero todo parece sinalar que as posturas seguen a ser as mesmas.

Primeiro o Bloque acusou ao PSOE de ocultar un borrador do PXOM no que houbo propostas de modificación ao que os socialistas responderon que se trataban de documentos técnicos que puideron consultar en calquera momento e que o único que se lle dixo ao equipo redactor era que houbese proporcionalidade de edificacións en todas as parroquias. Despois o PSOE acusou ao BNG, en concreto, a Giráldez, de ensinar documentación aos veciños de forma desleal, algo que negarou o tenente de alcalde. E agora, aínda que con suposto acordo, o BNG pide que se ensine un terceiro borrador que aínda non coñecen. E máis, falan de incumplemtos nos prazos do equipo redactor - tras absterse na contratación dese equipo- e o PSOE aclara que tiveron interferencias do Vigo Íntegra e o Plan de Vivenda.

Acordo e desleal, son as verbas máis empregadas estes días por Nigrán. A ver se se aclaran.

Que pouco durou o amor

Que pouco durou o amor. Foi coma esas reconciliacións de parella no que aínda cada un garda reproches imposibles de esquecer que sairán de novo á luz en canto teñan oportunidade. Iso foi o que aconteceu coa reunión do PSOE e o BNG en Nigrán. Esta vez foi David Giráldez quen apostou por voltar á guerra ao ensinar o borrador do PXOM a colectivos veciñais antes da celebración do consello sectorial. O PSOE non dubidou en calificar esta acción como desleal e aproveitar para tirar a pedra de volta: "En ocasións Giráldez opúsoxe á participación veciñal na elaboración do Plan Xeral e apostou por deixar o debate social para cando se prsentase o documento de avance", espetoulle o concelleiro Juan Hermida, airando os trapos sucios dos seus "socios". Mentres tanto, Juanes xa volveu a mostrarlle a porta aos nacionalistas se é que a queren cruzar. E Giráldez restoulle importancia ao asunto, xa que non entendía a repercusión xerada se era só un documento técnico como falaba o PSOE. E con respecto ás indicacións do PSOE ao equipo redactor, só recoñeceron unha con respaldo veciñal: equilibrio na edificabilidade por parroquias.

Así as cousas, a ponte foi bastante activa en Nigrán. A oposición, neste caso, o PP , a través do seu portavoz, Alberto Valverde, prometeu que non ía crear crispación co tema e que non ía manipular como fixeran eles no anterior goberno. Home, está ben que pida altura política aos gobernantes, pero facer alusións ao pasado como exemplo non creo que lle saia rentable.

Agardamos con impaciencia que acontece na reunión con veciños e oposición e como avanza a relación PSOE-BNG, ou mellor dita, o que queda de relación.

E de novo polémica coa concelleira de Urbanismo

Non sabemos como o fai, pero novamente a concelleira de Urbanismo de Baiona volve estar inmersa na polémica. Supoñemos que tamén será cuestión de apelido, pero despois da famosa derogación da ordenanza de ruídos chega a das tuberías de Baíña, que así polo nome non chama moito, pero iso non é o que importa. A cuestión é que, tal como conta o Faro de Vigo e denuncia o BNG, a casa rural San Antón, propiedade da familia da citada edil. vén de colocar un bombeo para a recollida de augas fecales, mentres outras vivendas teñen que facer a mesma obra con cartos dos seus propios petos. Xosé Enrique Fernández asegura que só lle presta servizo ao recinto hostelero, pero Almuíña négao.

Doutra banda, o alcalde de Baiona sostén que o concello non pode asumir estas obras para vivendas ailladas, aínda que nós non sabemos cantas son necesarias para que o concello deba intervir. De todos os xeitos, Fernández arpoveitou para recriminarlle aquilo de que prmeteras gobernar para todos os baioneses, e non para a súa xente.

O que está visto é que as cuestións urbanísticas e as cuestións de política familiarizada co principal empresario da vila estarán sempre baixo sospeita. Dirá algún que non debería ser así, pero nós responderemos que, ademais de non ser idóneo o binomio, deberían non dar ningún motivo para crear sospeitas.

O idioma galego en perigo

Pouco van ter que esforzarse os de Galicia Bilingüe por eliminar ese idioma incordioso para as mentes dos seus fillos, que non lles valería máis que para falar coas vacas. Iso sí, queda outra vez refrendado que as teses sostidas por este grupo non se sostiñan por ningures, feito que xa advertiamos na anterior publicación sobre este tema. Entre 1992 e 2004 duplicouse o número de monolingúes en castelán do 13% ao 26%. E, pola contra, Doutra banda, os monolingúes do galego (esas persoas que para Rosa Díez e compañía solo valen para falar coas vacas) reduciron o seu número do 31% ao 16%. Nas mesmas medidas medrou o número de persoas que fala maioritariamente en castelán e reduciuse as que o fan en galego. Aquí xa podería facer un punto e final porque os datos do estudo da Real Academia falan por sí sós. Algo que xa intuíamos, queda reflectido se cabe cunhas porcentaxes máis negativas que as estimacións.

E agora, tócalle ao novo presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, decidir se vai seguir adiante coa súa promesa de eliminar o decreto do galego ou simplemente foi unha estratexia de partido para gañar votos. Así, poderá elexir entre incumprir as súas promesas ou afundir aínda máis a presencia do galego nas vidas dos galegos. O galego pasou de ser o primeiro idioma do 60% ao 20% e o seu uso nas cidades comeza a ser case residual. Con este panorama, aínda haberá quen sega a denunciar que se ve perseguido pola imposición lingúística dos nacionalistas e que o seu fillo non pode aprender castelán. Debemos deter a escritura nesta publicación porque pensamos que o único que podemos e pedir que estes colectivos desconectados da realidade reflexionen. Algo que tamén deberían facer os que levaron a cabo as políticas sobre a lingua estes anos, porque son, en parte, responsables desta situación. E xa non digamos a partir do 2004 con esa magnífica idea de cambiar a normativa sobre a lingua. No próximo estudo da década seguinte reflectirá as súas repercusións. Mellor, deixamos de escribir, porque non queremos faltar a ninguén. Nin tan sequera a campaña dos diarios galegos en favor deses grupos de "bilingúistas".

O piscinazo da oposición gondomareña

O bloqueo que exerce a oposición en Gondomar sobre o goberno nacionalista en minoría está ter grandes repercusións negativas sobre o conxunto dos veciños. Os acordos entre BNG e PP-PSOE-MOVE Gondomar son ata o de agora nulos ou escasos. Seguramente todos teñan a súa parte de culpa no asunto, pero a estratexia do non a todo por resposta non parece ser a máis axeitada se o que supóstamente fan os políticos e representar aos cidadáns. Isto foi, de seguro, unha das razóns polas que o PSOE foi castigado nas furnas na vila condal, partido defensor do PXOM relacionado cos casos de cohecho e demais ilegalidades.

No caso que nos ocupa hoxe, que é o da piscina municipal, a empresa adxudicataria volve a pedir indennizacións ao concello, tras dous anos sen poder comezar os traballos por non axustarse o proxecto á normativa vixente, ou dito en cristián, que non é legal. A oposición xa lle negara a empresa en cuestión poder desvincularse do proxecto. O concello tería que contratar de novo o proxecto para poder levala a cabo. No próximo pleno a opsición decidirá se continúa co piscinazo ou non. De todos os xeitos, a piscina retrasarase no tempo e eles con os que decidirán canto.

O máis chamativo desta historia é que o goberno anterior, o do popular Carlos Silva, inaugurase a piscina hai dous anos (aquela cousa dos políticos de facerse a foto colocando a primeira pedra, por ese desexo de inaugurar calquera cousa a toda costa, aínda que fose, coma neste caso, unha pedra, coincidindo coas eleccións municipais) e, facelo a sabendas de que non era posible. O colmo dos despropósitos.

Acordo en desacordo

Tal como anunciaron e, en principio, con sentido da responsabilidade o PSOE e BNG de Nigrán sentáronse onte a falar do pacto de goberno e achegar posturas. Dicimos iso de "en principio" por aquilo de que o que verdadeiramente se producir foi un acordo en desacordo. Por un lado, estiveron dacordo en que é preciso mellorar a coordinación entre ambas formacións, en ter máis xuntas para camiñar na mesama dirección e trasnmitir mellor os logros acadados (non como os da Xunta engadimos nós). Non obstante, o BNG insiste no tema do documento de inicio do PXOM, en que é un borrador a todos os efectos e, ademais, que teñen a certeza de que houbo peticións de modificacións por parte do PSOE. Aïnda así, poderán ver o documento.

Como se adoita dicir nestes casos: unha de cal e outra de area. Parece que a mensaxe de unión é o que pretenden transmitir, pero de momento aínda están lonxe do entendemento. A ver se co xesto, as asperezas van limándose ou, polo contrario, a calma é o anticipo da treboada final. Sen dúbida, para os seus intereses, están obrigados a entenderse e non tirar as pedras no tellado do socio, pois os únicos beneficiados serán os grupos opositores, que xa se frotan as mans. Por certo, na foto do Faro aparecen os do PSOE ensinando o funcionamento da política no concello aos nenos de Panxón A ver se se aplica o conto, dirían algúns

Tirando da corda

Desde este blog manifestábamos estes días a nosa preocupación polo aireamento de desencontros entre o PSOE e o BNG de Nigrán, tralos resultados electorais do pasado 1 de marzo. A cousa xa estaba tensa nos últimos días pero onte Juanes xa convidou aos seus socios de goberno a abandonar o pacto se desconfiaban de algo tan importante como a tramitación do PXOM. No día anterior Giráldez aseguraba que o borrador do documento de inicio do Plan Xeral estaba no concello desde xaneiro agochado. O alcalde da vila miñorana afirmou que o traballo recibido é de carácter técnico e que está en mans do departamento de urbanismo para realizar as correccións oportunas. Tras este labor sería posto a disposición de todos os grupos, incluíndo o socialista. Tamén desbotou que houbese ocultamento, xa que o Bloque podía contactar co cordinador de traballo do PXOM.

Sexa a película dunha forma ou outra, os ataques de uns e outros van in crescendo como se o resultado electoral lles obrigara a levarse mal e romper relacións. Non é esta a razón pola que deben abandonar o pacto, senón se o bipartito funciona ou non funciona. Isto só fai dalle ás a oposición que ve confirmadas as súas sospeitas de que as boas relacións de antaño eran pura fachada. A confrontación nunca trae consigo bos resultados electorais, polo que a mediciña da confrontación para superar o 1-M estase a converter no acelerante dun virus que pode chegar a ser mortal. Segundo parece hoxe están a falar para intentar refundar o goberno ou para escenificar a ruptura. Mañá comentaremos o resultado se hai desenlace.

Desatouse a tormenta bipartita

Como en "Crónica dunha morte anunciada" xa se sabía onde ian conducir as reaccións desde Nigrán para non repetir os erros do gobenro autonómico saínte. Non era nin máis nin menos que a crear máis friccións e dilatar as xa existentes. Se o outro día saía Juanes a correxir posibles estrabismos no poder, agora tocoulle saír ao púlpito a David Giráldez. O BNG denuncia o ocultamento do borrador do PXOM desde hai dous meses . E non queda ahí a cousa. O portavoz nacionalista avisa de que a paciencia se esgota e non van a seguir tragando con rodas de muíño. Traducindo, máis vale que ambos partidos se senten a falar ou a pirámide de acusacións e friccións entre as formacións irán crecendo ata que a situación sexa xa de non retorno. E os únicos perxudicados por estas pelexas son, coma sempre os veciños. Por iso, máis vale que adopten o eslogan de Antena 3, aquel que di "ponlle freo".

Aínda así, voltando ao tema do ocultamento do PXOM, parece, en principio, sensato que o socio de goberno queira coñecer o borrador antes que PP e UCN e que non deban ser tratados como oposición, porque non o son. O máis lóxico, pensamos, é que o goberno presente o PXOM de forma conxunta cara a oposición, aínda que hai que dicir que o Bloque nunca apostou polo equipo redactor que está a traballar nel. Os socialistas confirmaron que en dúas semanas todos poderán ver o PXOM, veremos que actitude toma o BNG se non o poden ver antes.

Vandalismo e vixilancia

Entre eleccións e arribadas tiñamos as nosas mentes ocupadas. Aínda que, por certo, confirmouse onte o que xa se viña avanzando: o PSdeG repetiu os resultados acadados nas pasadas eleccións, mentres que foi o deputado perdido polo BNG o causante da caída do bipartito. Mentres tanto, Touriño xa dixo adeus e de momento de Quintana nada se sabe. Non obstnte, o comentario de hoxe, como íamos dicindo ao comezo, non vai por estes camiños. Pois, o pasado martes, día 3, tiñamos coñecemento a través de La Voz de Galicia de que uns vándalos golpearan brutalmente no Instituto Primeiro de Marzo de Baiona. Queimaron redes, pintaron paredes, romperon ducias de cristais, inundaron a vivenda do conserxe... Ao parecer, non é a primeira vez que esta clase de delincuentes visitan este centro educativo, pero esta vez foi a de maiores danos.

Vaia por diante que parece mentira que exista xente (aínda que non son dignos de tal nome) que se empeñe en delinquir por delinquir, estragando bens públicos que todos pagamos a través dos nosos impostos e seremos nós (incluídos os propios delincuentes) os que paguemos os danos. Denunciada estas actividades noxentas, cabe analizar como toda esta grande escala de violencia tivo lugar nun ccentro educativo sen ningún tipo de problema. Por un lado, podemos achacalo a falta de axentes, pero alguén nos poderá dicir que, por exemplo, na Arribada houbo moreas de policías que se reúnían estratéxicamente nun só punto e deixaban o resto das rúas como se non estivesen. Ben, podemos dicir que o instituto está nun lugar afastado do núcleo urbano. Neste caso, habería que preguntar que fai o instituto aí e cales son as razóns de non ter escollido un lugar máis apropiado. habería que preguntar a algún membro da corporación municipal polas prioridades que se manexaban con aquela decisión.

Algún tera moitas gañas de dicir que os municipais son moi preguiceiros e seguramente como nós ou coma vos, non lees guste traballar. Non obstante, sería conveniente que realmente sexan periódicamente vixiadas as zonas habitadas e tamén os centros educativos (ou de rango de especial atención se houbese outros) emplazados no monte. Sendo, máis prioritaria esa vixilancia se hai antecedentes de vandalismo na zona. Agardemos que desde o gobenro local se tomen medidas ao respecto

Repercusións electorais

Continúan a producirse consecuencias tralos comicios do 1 de marzo. Así que tralo fin de semana de festa da Arribada continuamos co correspondente análise de feitos.

Aparecía o venres en La Voz que o PP de Vigo daba por sentado que o proxecto de carril bici na estrada da vía será paralizado para a súa revisión, algo que incluso chegou a aceptar o alcalde, Abel Caballero, aínda que se mostrou satisfeito de que a oficina de urbanismo dera luz verde ao proxecto, xa que significa que se axustaba á legalidade. Non obsntate, se o pronóstico do PP vigués e a promesa de Feijóo aos propios afectados fanse realidade o proxecto ten os días contados. Polo menos nese emprazamento, visto que Feijóo quere evitar as expropiacións aos veciños do lugar. Descoñecemos se o novo presidente da Xunta ten pensada a alternativa de por onde poderá ir o novo carril bici a Baiona (se e que vai a haber algún) ou se manterá o que ía de Baina ata a A Guarda, porque deste tramo nada se dixo.

Mentres tanto, o goberno local de Nigrán bótase as mans á cabeza, xa que concebían este proxecto como algo máis que un carril bici, xa que creían que o vial tería gañado en seguridade e humanización. Non sabemos, neste senso, se os arranxos nos cruces, se as aceras previstas nalgún tramo ou se a senda peonil poderán seguir adiante sen o carril bici.

Pero algo que lle preocupa máis ao alcalde de Nigrán, Efrén Juanes, é que os resultados acadados nas eleccións autonómicas sexan un anticipo de castigo ao bipartito da vila miñorana. Para evitalo, viu dicir que quería reafirmar o seu liderazgo con respecto ao BNG para evitar bicefaleas. Ao noso entender, non pensamos que o resultado electoral galego teña moito que ver co que poida pensar a xente de Nigrán dos seus gobernantes, o único que teñen que facer e gobernar para e por os veciños deixando a un lado as loitar partidistas. A ver se con este anuncio de Juanes non acaba de facer xusto o contrario.

De centro de saúde ao Citroen C6, pasando polo BNG

Se todo vai ben, tal como anunciaba hai uns días o alcalde de Gondomar, Antonio Araúxo, no Faro de Vigo e onte en La Voz de Galicia, a vila condal contará en breve cun novo centro de saúde, xa que o existente quedara obsoleto. Sen dúbida, as mellorar en sanidade só poden considerarse como boas novas. Hai que destacar o bo labor que está a realizar Araúxo en Gondomar, aínda recibindo os atrancos dos seus colegas da oposición que non facilitan moito o goberno en minoría do BNG. Ata agora os logros acadados teñen moito que ver coas boas relacións cos departamento da Xunta. Veremos agora se o cambio de goberno non impide que Gondomar vaia mellorando pouco a pouco. Por iso agardamos que Feijóo non se cargue o investimento nin se retrase máis do necesario. Xa puidemos comprobar como a demagoxia, o populismo e o oportunismo viulle ven na campaña, e a ver se non é so iso o que nos queda por tolerar os anos que estea ao fronte da Xunta.

"Non quero ir como Obama como o sr. Touriño", dicía Feijóo". "Irei nun Citróen fabricado en Vigo", engadía (ea demagoxia, populismo e oportunismo). Agora resulta que non lle gustou ningún dos fabricados en Vigo, porque os C4 e as furgonetas non eran do seu nivel. Así que colleu un C6, de nada menos que 60.000 euros e fabricado en Francia. Agardemos que as sillas de Touriño sexan do seu agrado, senón botémonos a tremer a ver de onde as trae el.

Mentres tanto os resultados electorais seguen a traer consecuencias. Se Touriño será relevado po Vázquez no PSdeG, Berias saiou onte dicindo que hai que refundar o partido e que a dirección (UPG) debe dimitir. Cando os resultados non son os agardados e cando os responsables non se responsabilizan as vellas glorias veñen ao rescate. Parece que a tormenta seguirá a descargar nas filas do Bloque.

O curioso caso da asesora xurídica

Mentres estabamos inmersos na análise electoral quedaron eses días algúns temas no tinteiro, un deles de especial atención. Un deles foi a nova de que a asesora xurídica de urbanismo do Concello de Nigrán promoveu, xunto aos seus cuñados, a construcción de tres vivendas na rúa Areosa sen respectar o requisito de parcela mínimo nunha antiga zona verde. O goberno local do PSOE propuxo á dirección xeral de Urbanismo modificar a achaiadura para que a casa non sexa demolida. A xustificación do PSOE - os seus socios nacionalistas se desmarcaron de tal proposta - foi que o concello posiblmente tería que indennizar a máis persoas afectadas por licenzas mal concedidas pola administración local.

Cabería facerse varias preguntas ante estes feitos. En primeiro lugar, ¿por que a persoa encargada de velar pola legalidade urbanística non é quen de respetar esa legalidade urbanística? Pero o que é máis morboso ¿pode o goberno de Nigrán fiarse do que lle diga esta persoa que icumpre as normas? En relación a este incumprimento non sabemos a razón pola que aconteceu isto ¿descoñecemento ou sobrecoñecemento? Calquera resposta ao respecto é inquietante. Doutra banda ¿saería o goberno a buscar unha solución se non se tratase da asesora? E, por certo, ¿desde cando saben que hai máis casos coma ese? Se non o sabían ¿que función desempeña esta asesora no concello? Se o sabian, ¿por que non fixeron nada ao respecto? ¿Saben cantos casos hai? E a asesora ¿sábeo?

A todos estes interrogantes e seguro que outros tantos relacionados só poden contestar os protagonistas. Non obstante, non me digan que non é curioso o caso da asesora de urbanismo de Nigrán.

Absolución de Núñez Sestelo

Os medios fanse hoxe eco da nova da absolución do concelleiro de Move Gondomar, Níñez Sestelo, ao non atopar o xuíz probas claras de que fose él o responsable das ducías de cartas ofensivas con Alfonso de Lis, portavoz de PSOE, e a dous membros máis Manuel Gómez e José Domínguez. Se como parece, realmente as probas non demostraban a súa autoría, evidentemente debe quedar pechado o caso, como así foi. Agardemos que a relación entre todos os políticos de Gondomar sexa normal a partir de agora.

Este asunto danos pé a mencionar o mal do político miñorano, que non é capaz de saír da política cando sofre o relevo no partido ou xa non pode aportar nada novo ao municipio en cuestión. A alternanacia é vital para a saúde da democracia, tanto cambio de partido como de persoas. CHama por iso a atención, que como no caso de Move Gondomar, proliferen partidos independentes de ex dirixentes de agrupacións locais. No caso do Val Miñor, os partidos independientes adoitan encher moitas páxinas nos xornais e non por causas das que nos poidamos sentir satisfeito, xa que aparecen ligados aos municipios. Move Gondomar na vila condal, PINN en Nigrán, VIB e CMÑ en Baiona, tiveron e algúns seguen tendo gran capacidade de decisión e influencia. Aínda que non estamos en contra dos partidos independentes por sistema, si pensamos que no Miñor sería beneficioso a limpeza de todos eles cos seus líderes.

O PP recupera a Xunta

Como xa advertiamos durante os últimos días, o PP de Núñez Feijóo gañou as eleccións. Obtivo 39 deputados, un máis dos necesarios para obter a maioría absoluta. O PSG-PSOE deixouse un deputado en Pontevedra e o BNG deixouse outro en A Coruña. Curiosamente o PP creceu co voto urbano e contra natura, pese a producirse un récord de participacón de máis do 70%, a cidanía galega castigou ao bipartito de esquerdas. Aínda que foi neste punto no que o noso pronóstico errou, si acertamos de cheo c aumento do voto en branco e nulo, incluso os votos cara os partidos minoritarios como o de Rosa Díez. En definitiva, os galegos castigaron a PSOE e BNG. O voto de esquerdas adoita ser crítico.

Xa que hai múltiples análises nos medios galegos sobre os datos xerais que xa temos expostos de forma resumida no parágrafo anterior, pararemos a analizar os resultados na comarca do Miñor:

• En Baiona nada novo. Máis do 51% dos baioneses apostaron por Feijóo (3572 votos), case 5 puntos máis que en 2005 (2999 votos). Pola contra, o PSG-PSOE déixase case catro puntos pasando 31,4% de 2005 (con 2005 votos) ao 27,5% deste ano con 1892 votos. O BNG, pola súa parte perde tres puntos porcentuais do 18,5 % (1186 papeletas) dos pasados comicios ao 15,5% deste domingo (1090 papeletas). Como terceira forza aparece o partido de Rosa Díez con 104 votos, seguido de IU con 56 votos (30 en 2005). Rexístrase un aumento na participación, pero tamén un aumento de votos brancos e nulos. A tendencia é como a xeral: descenso dos partidos do bipartito e ascenso do PP, que en Baiona a dereita xa tiña marxe dabondo.
• En Nigrán o PP case sube 4 puntos porcentuais do 47,5% (4397) votos ao 51,1% (5205). O PSOE perde máis de tres puntos: do 32,5% (3012 votos) ao 28,9% (2946 votos). O BNG perde algo máis de dous puntos: do 16,3% (1512) ao 13,7% (1401 votos). Ao igual que no caso anterior aparece UPyD como terceira forza (197 votos) e IU pasa de 51 votos a 89. Tamén sube a participación, os votos brancos e os nulos. A análise é a mesa que na real vila
• En Gondomar a suba do PP é menor que nos outros concellos. pasa do 47,4% (3407 votos) ao 49,9% (4150). O PSOE lévase un temendo batacazo ao perder nada máis e nada menos que preto de 8 puntos, pasando do 31,9% (2293) ao 23,7% (1970 votos). Pola contra, o BNG crece máis de catro puntos: do 17,6% (1264 votos) ao 21,8%(1813 votos). UPyD tamén se coloca cuarta neste vila e IU sube de 47 a 75 votos. Tamén sube a participacións, os votos en branco e nulos. Se no caso de Nigrán o tema do carril bici e vivendas protexidas parece que non mudou moito a tendencia xeral (quizais por ser un voto xa definido popular), en Gondomar o Vigo Íntegra promovido por Política Territorial fixo que sen crecer moito o PP saira moi mal parado o PSOE en favor do BNG, que case alcanza en votos aos socialistas. Os gondomareños póñense en contra do PSOE por levar a cabo desde a consellería de Caride este proxecto e premiaron o posicionamento en contra dos nacionalistas, sobre todo, do BNG de Gondomar e, en particular, do alcalde, Antonio Araúxo.
  

Xornada de reflexión

Chegou a xornada de reflexión. Mañán os galegos decidimos o noso futuro nuns comicios que se prevén moi axustados. Cando o PP perdía as últimas eleccións, pouca xente podía apostar porque os populares estivesen de novo loitando pola maioría absoluta con moitas posibilidades de acadala. Nin tan sequera a corrupción que salpica ao partido mermou a súa posición. Quizais a estratexia de criminalizar a Garzón saliulles moito mellor do que eles mesmos agardaban. Outra das explicacións sería o afastamento que os candidatos populares de Galicia e Euskadi fixeron dos representantes do núcleo duro do PP. Sirva de exemplo que nas nosas terras estiveron Rajoy e Gallardón, e non así Aznar, Aguirre, nin ninguén que puidese estar vinculado coa trama de corrupción. Aínda que sería oportuno espertar a máis de un, xa que aínda que non aparezan en camapña pertencen de igual modo ao partido. Tampouco parece que as saídas de tono de Baltar resten votos, pois aínda hai a xente que lle fai gracia iso de chamar maricón a alguén, neste caso, ao conselleiro de Medio Ambiente.

A campaña do PP tamén rescatou a reunión nun iate de Anxco Quintana cun empresario, a posteriori, beneficiado polo polémico concurso eólico. Poderá calificarse de oprtunista que, sin dúbida o é, pero en campa ¿que partido non o foi? Non máis que ver os argumentos do bipartito para confirmalo. Incluso chegaron a cita o Prestige. Volvendo ao tema da reunión no iate a respota de Quintana tampouco foi expeditiva xa que o único que puido dicir foi "eu manteño reunións con quen mas pide" e anunciou que a sucia campaña do PP - sumésmolle o incidente cos maiores en Oia - "fará gañar votos ao BNG. Ao cal só temos que dicirlle ¿De verdade? Aínda por riba, La Voz de Galicia nese afán de combater contra aqueles partidos que non lle den os suficientes cartos saca de forma oportunista que Vicepresidencia pagou a El Correo Gallego- Galicia Hoxe 135000 euros para que falaran ben do labor desta consellería (DOG do 20 de novembro de 2008). Xa sabemos que esas prácticas non son decentes, pero querida La Voz, ¿poderás ti presumir de non recidir cartos polos mesmos fins? A resposta é clara.

Pola súa banda, o PSG tampouco quedou ben parado. a polémica do coche de Touriño, as cadeiras, a vidreira, etc. Isto unido a que non se recorda deste partido ningún logro importante xa que máis ben ao contrario. O único que lles queda a recurrir a ZP, rescatador en desgaste, e no famoso voto útil, o enemigo da democracia. Habería que explicarlle a xente como funciona a lei electoral para desmontar a mentira de que os votos en branco ou os votos cara os partidos minoritarios van para o PP. Tampouco parece que o PSOE sexa nestes tempos tan de esquerdas como presume para asignarse como o partido dos obreiros.

Polo pronto, nestas eleccións parece que o descontento da cidadanía cos partidos con representación no Parlamento fará baixar a participación e provocarán un posible aumento de votos en branco e nulos. Isto tamén podería supoñer que o PP estará máis cerca da maioría absoluta.

E de novo crise

Bótense a tremer. Se a cousa pintaba mal cando o alcalde de Baiona, Jesús Vázquez Almuiña, e oo tenente de alcalde, Manuel Vilar, anunciaban que o recorte nos ingresos que recibían as arcas municipais vía Estado repercutirían negativamente no gasto social e cultural. Pois agora, a situación parece empeorar co anuncio por parte de Almuiña dun novo recorte do que Baiona sae novamente perxudicado. Esta vez asegura que a vila deixará de percibir 18.00 euros anuais ao reducirse o IBI para a autoestrada. "Uns ingresos fundamentais" que fan saltar as alarmas, pois se xa pensaban facer recortes no gasto social antes, agora xa se verá que recortan aos veciños (nunca a eles).

Aínda que isto do valor catastral dos terreos, tal como sinala a información do Faro de Vigo, é cousa do ministeiro, almuiña aproveitou (non vaia ser que deixara de escapar a opción) de mandarlle un novo recado á Consellería de Política Territorial, ao insinuar que o departamento da Xunta enganara ao dicir que as obras dos novos enlaces non pasarían factura ao concello miñorano. Parece xa unha estratexia consolidada neste goberno, ante posibles males no municipio, a culpa é sempre de Política Territorial e Isabel Domínguez.

En conclusión, máis vale que as tesoiras no afán de recortar gastos non curten demasiado, pois xa antes da crise non había moito gasto. Para o demais, remitímonos a publicación inicial sobre a crise deste blog.

Despropósitos electorais

Quedan tres días para os comicios en Galicia. Xa temos visto case que de todo nesta campaña electoral. Coma sempre máis acusacións e reproches entre os candidatos e partidos que argumentos en favor dos programas electorais. Coma sempre a calidade política dos nosos magnates volve a quedar en evidencia. Por outro lado, sempre que se aproximan as citas coas furnas aparecen os que chamaremos aquí "despropósitos electorais".

Un deles xa foi analizado neste blog: o sonado secuestro de maiores para un mitin do BNG ou a negativa de Feijóo a debater e o posterior debate sobre o non debate. Outro xa foi analizado polos nosos colegas de Baiona Consciente nunha publicación desas que xa se botaban de menos cunha labazada ao Faro de Vigo e boas verbas para o labor de La Voz. Non era outro que o mitin ao aire libre, previo intento de facelo no pabillón do colexio de Covaterreña. Como se adoita dicir sobran as palabras. O PSOE de Baiona volve a deleitarnos coa súa boa organización.

Outro aspecto que pasou por alto foi a nova que sacou o Faro de Vigo na que o BNG "inauguraba" en Nigrán os arranxos no río Muíños, meses despois de que xa o fixera o PSOE. Supoñemos que así nos veñen dicir "non vaia ser que o río non funcione ben sen a nosa sinatura, que, de paso, queda ben antes das eleccións".

Noutra orde de cousas cabe mencionar a nova confrontación institucional, esta vez supramunicipal. Falamos da reclemación da entidade local de Morgadáns que pedía a porcentaxe que lle corresponde dos ingresos que acada o Concello de Gondomar na parroquia. Como no tema xa analizado entre a Deputación e o Concello de Nigrán, agardemos tamén que non se trate de oportunismo político por aquilo de estar preto as eleccións e son órganos comandados por siglas diferentes. Non diremos máis.

Espirito reivindicador

Como xa temos comentado nalgunha ocasión en Baiona é xa difícil ver a alguén protestar por algo. Non obstante, como en todo, hai excepcións. Un exemplo é a asociación de veciós do casco vello baionés (Cahiba) que adoitan reivindicar ao concello aquilo que lles parece xusto. Neste caso, na noticia que podemos ver hoxe no Faro de Vigo, remitiron un escrito ao alcalde, Jesús Vázquez Almuiña, no que lle pide que se arranxen as rúas da zona vella pola perigosidade que representa o seu estado de abandono nalgúns puntos como o da Porta da Vila. Incluso aparecen todos aqueles enclaves nos que se precisa maior atención e, doutra banda, as papelerias que deben ser repostas. Agardemos que esta noble iniciativa dos veciños do casco vello teña boa acollida no seo do goberno municipal e as súas demandas sexan atendidas. Tamén agardamos que isto sirva de exemplo para que máis colectivos reivindiquen os seus intereses.

O secuestro do BNG

Que cousas. O partido que levaba anos e anos sinalando co dedo ao PP por aquelo de levar a xente a votar, por darlles viaxes aos nosos maiores, agasaios, ameazas, de sementar o medo e un longo etc , resulta agora que secuestra a excursionistas para que escoiten en Oia un mitin de Anxo Quintana. Parece que o clientelismo-caciquismo do que tildaban aos outros e co que se intentaban diferenciar dos demais acabou por salpicalos a eles tamén. Falo, como non, deses maiores excursionistas que pensaban ir de viaxe a Portugal e acabaron sen sabelo escoitando os logros cos maiores do Bloque.

Quintana viu dicir que el non organizou á xente e desde o partido apuntan a que realmente si o sabían, polo que despois da comida podían ir a Portugal, un pouco tarde iso sí, diría eu. Non podemos ter a seguridade de que esta xente conte a verdade, pero ¿teremos que confiar máis nos políticos? O único que se pode dicir é que de ser certo o BNG vai ter que cambiar moito o seu discurso clásico de que cone les xa non hai nin clientelismo, oscurantismo nin caciquismo.

O debate sobre o non debate

Parecía que desde que Aznar abandonara a política en activo os debates nesta democracia, maís ben, nos periodos electorais desta democracia xa eran cousa normalizada. Pero parece que en Galicia voltamos ao pasado e finlamene non haberá debate na TVG entre os candidatos dos partidos maioritarios a presidir a Xunta de Galicia. E que Núñez Feijóo non estaba polo labor de competir con dous contrincantes e prefire os cara a cara. Efectivamente, o PP enfrontarase novamente co escenario "nós contra o bipartito", xa que parece a priori imposible que os populares poidan gobernar en Galicia en coalición con ninguén. Neste punto, tería que facer unha reflexión o PP de cales son as razóns polas que acontece isto. Podería servir de exemplo a nova promesa de Feijóo de suprmir o decreto do galego, cousa que non merece nin tan sequera comentar. Remitirémonos ao exposto na entrada "¿Galicia Bilingüe?

Aïnda tendo presente que teñen que loitar po acadar a maioría absoluta, non ten sentido desprazar a un dos seus contrincantes e considerar que o PSOE ou o BNG son a mesma cousa. E que non hai que ser un xenio para saber que un nacionalista non se poderá sentir identificado con Touriño e viceversa. Non sabemos se o non debate daralle bo resultado ao PP e tampouco sabemos se o debate sobre o debate non desprazou outros temas da axenda política galega que poden interesar aos cidadáns.

Un pis e pra cama na Arribada

Un pis e pra cama na Arribada. Iso é o que vai facer a multitude de xente que permaneza no casco histórico de Baiona cando o reloxo marque as dúas. Esa é, ou temos que supoñela, a predicción do goberno de Baiona para explicar a decisión de establcer un toque de queda de pubs o día da Arribada. ¿Realmente pensan que todo o mundo as dúas vai marchar a durmir e deixará de facer ruído?

En primeiro lugar, parece unha medida extraña adiantar o horario de peche dos pubs un día tan esperado e importante para os ingresos dos mesmos. Normalmente, o que se adoita facer é o contrario ou, cando menos, deixar todo como estaba. A decisión din ten que ver coas molestias que se lles poidan xerar aos veciños, pero non sabemos se falan das molestias da xente na rúa ou dos garitos. Si estamos ante a primeira opción é contradictorio botar a xente dos pubs á rúa, porque o único que se consegue e que todo o mundo volte a rúa para cantar, berrar, etc. Máis aínda, estarán cabreados polo peche prematuro do bar e o remedio poderá ser peor que a enfermidade. (Bueno sempre poden levar a todos presos). Si son os locales os que molestan parece paradóxico que hai uns días quedara anulada a ordenanza sobre ruídos, o documento que defendía os intereses dos veciños da zona vella. Ademais, suponse que tamén molestaran o resto do ano, entón ¿pecharán sempre ás dúas?
Ben, deixando claro que a meirande parte da xente seguirá na rúa non será difícil predecir que todos irán ao Basic ou a VillaRosa. Se temos en consideración os aforos de ambos locales pasará o que xa sabemos. Concentracións de xente rozando o esperpento nestes lugares, acumulación que será, claro está, ilegal. Pero alguén dirá; "poden quedar moitos fóra". Voltamos ao parágrafo anterior. ¿É boa idea? ¿Canta xente podería quedar fóra? No mellor dos casos a xente marchará para as súas casas pensando que mellor será non voltar para a próxima edición. A todo isto engadimos: ¿De quen son estas dúas discotecas que ben seguro non pecharán unha hora antes como os seus irmáns pequenos? Xa nos parecía. A propósito, outra norma que é preciso comentar é a dos postos de comer só en Santa Liberata. ¿Só en Santa Liberata? Non, ollo. Os empresarios sí. ¿Quen pode estar beneficiado por esta decisión? Xa nos parecía.

Pero o carrusel de normas xa ven de antaño. Non se poden beber chupitos, pero viño sí. A decisión era para que os rapaces non se emborrachasen. Dicimos desde aquí ¿non é máis doado obrigar aos postos a pedir o carné e que os axentes presten atención para que isto se cumpra? Por último, un último pensamento que non nos deixa descansar desde que a Arribada perdeu un día de festa. ¿Por que reducir a festa para evitar comas etílicos semella tan estúpido como, poñamos por caso, prohibir ir en coche un día á semana porque hai moitos accidentes? Repetimos a solución estaría en pedir simplemente o DNI e non perder o venres, o día en que a xente que é de aquí disfrutaba con tranquilidade do primeiro día desta festa (ou do que vai quedando dela).

Confrontacións institucionais

O PSOE de Nigrán ven de publicar unha nota nos medios na que informa que a Deputación de Pontevedra notificou ao concello a súa disposición de colaborar nos fondos locais. Poderíamos brindar polo bo entendmeento entre dúas institucións e porque os intereses dos cidadáns son máis importantes que as loitas particulares entre partidos. Non obstante, resulta que o asesoramento técnico do ente provincial chegou á vila moñorana fóra de prazo.

O PSOE non dubidou, obviamente, en criticar a xestión de Louzán pola que deixa a un lado aos concellos que non estean gobernados polo PP. O que si dudamos nós e que si a colaboración errada correspondese á Xunta terían elevado a queixa aos medios. Agardemos que tamén o fagan e non sexa só unha excusa para darlle nos fuciños a Louzán.

De todos os xeitos non sorprende este tipo de confrontacións, ou polo menos, descordinación entre os distintos órganos públicos, agudizada nos casos no que en cada un dos estamentos goberna a nave partidos políticos diferentes. Como xa diciíamos cousa dos políticos que adoitan antepoñer o que interesa ao partido e perxudica aos cidadáns.

O carril bici

Esta fin de semana voltaron a saír a rúa os afectados pola construcción do carril bici na estrada da vía en Nigrán. E novamente voltaron a innovar cunha marcha caravana que complicou a circulación sobre todo en Vigo. Hai que lembrar que é precisamente nesta cidade onde se atopan o maior número de afectados polas expropiacións, polo que parece acertado non limitar as protestar no propio Concello de Nigrán. Poderíase dicir, de paso, que a actuación dos gobernantes na vila miñorana foi moito máis cercana aos cidadáns que en Vigo, pois alí poucas explicacións recibiron, sendo xa un pouco caótica as informacións que foron chegando desde Politica Territorial. É aquí onde podemos sinalar o erro de bulto desta consellería, que non só non soubo vender o carril bici, senón que confudiron a todos cuns planos cutres onde non se aclaraban as afeccións.

Coma sempre as expropiacións non son do agrado de ninguén cando es ti o afectado, polo que son de sobra comprensibles as movilizacións, aínda que polo menos nesta ocasión non se vexan afectadas as vivendas en si, senón os terreos adxacentes. A cuestión é saber si hai necesidade de levar a cabo este proxecto e quenes van ser os beneficiarios. Sería un erro pensar que polo carril bici van circular todos os ciclistas que a diario utilizan a estrada da costa, senón que o carril bici quedaría limitado a usos máis puntuais e lúdicos. Ademais, hai que ter en conta que en Galicia e , maís en concreto, na comarca do Miñor estamos afeitos a ver inaugurados carrís polos que apenas cabe unha bicicleta. O ideal sería imitar o modelo europeo no que polas estradas hai dous carrís, un de ida e outro de volta, polo que todo o mundo pode ir a traballar neste medio de transporte. Aquí estes proxectos realízanse de cara a boa imaxe e pouco máis sen exprimir ao máximo as posibilidades que nos ofrecería a bicicleta. Temos por exemplo o carril bici desde Baiona á A Ramallosa.

Outra cousa é dicir que tal como se atopaba a PO-325 e o seu alto nivel de perigosidade non quedaba máis que facer algo, aínda que non sabemos si ese "algo" é este proxecto, polo menos temos dúbidas ao respecto. É certo que contempla beirarrúas nun tramo, pero nos restantes kilómetros só haberá unha senda peaonil. Ahí entran os avisos da plataforma de afectados: garaxes de empresas e particulares, curvas perigosas, etc. Quizais a solución tería sido levar o carril bici ao carón do mar e realizar outro tipo de proxecto para esta estrada. de momento, haberá que esperar ao resultado da escolla.

Eleccións en Galicia

Xa vai quedando menos para a cita electoral do próximo día 1 de marzo polo que parece oprtuno facer unha reflexión previa destes comicios antes de entrar de cheo na campaña electoral.
As eleccións deste ano parecen vir con menos entusiasmo que nunca para as xentes de esquerdas. Atrás quedou aquel desexo de expresar a vontade de cambio que ao final, ni máis nin menos, tivo que agardar case que o último suspiro para vencer pese ao Prestige. Durante tantos anos esperando a que houbese cambio en Galicia para que os políticos non fagan máis que decepcionar a tal entusiasmo. No caso da dereita (referímonos á dereita do PP e non á do PSOE nin á BNG que tamén a hai) acontece o contrario, afeitos a gobernar ata hai pouco é a primeira vez que botan de menos gobernar, polo que apostan polo cambio con ilusión. Con isto, poderíase dicir que se nas pasadas eleccións ganou o bipartito polos pelos con bastante descontento incluso nos votantes do PP, hoxe sería ao revés. Por tanto, o PP tería máis doada a victoria, cun desgaste do BNG maior co do PSOE, por aquilo de estar gobernando. Non obstamte, non debemos adiantar acontecementos porque todo pode pasar.
En refenrencia aos votantes no Val Miñor, as decisión do bipartito na comarca non foron as máis adecuadas. O caso máis palpable é o de Gondomar, onde os plans da Consellería de Política Territorial, a través do Vigo Íntegra, crearon o levantamento deste concello case en pleno, sen distinción de cor política. A circunvalación en Gondomar, a vía de alta capacidade a Tomiño ou a variante de Vincios son infraestruturas rexeitadas polos gondomareños, xa que non aportan nada positivo aos seus veciños. O departamento de Caride tampouco foi quen de xustificar con claridade esas obras, nin tan sequera diante do alcalde. Divisións das parroquias, sobre todo, a de Vilaza, 200 vivendas afectadas e ningunha solución ás carencias do transporte público de Gondomar con Vigo nin co resto da comarca.
En Nigrán unha situación parecida podería acontecer de levarse a cabo o vial desde a circunvalación de Vigo ata Porto do Molle. A diferenza é que non tivo tanta repercusión. Non obstante foi o carril bici pola estrada da vía a que despertou as iras neste concello. Podería ser unha aposta admirable, pero tal vez as formas non foron as mellores e a estrada escollida tampouco. Ademais, volve a esquecer a primeria necesidade desta comarca sen ter solución, o transporte público. ¿Como pode ser que só aposten por máis estradas mentres nos países avanzados comunican as vilas con vías de tren? Por iso, desde "Desde o Val Miñor" cambiariamos a idea do carril bici polo trasnporte de cercanías. Doutra banda, os plans de Vivenda acrecentaron o ruído en contra do bipartito en Nigrán.
Por último, en Baiona, onde xa é difícil ver a alguén protestar por algo, de novo son os amarres para embarcacións deportivas os que desataron a polémica nesta lexislatura, cabreando a meirande parte dos veciños. Certamente como nos avisan os nosos compañeiros de SOS Serra da Groba outro asunto de especial relevancia é o parque eólico previsto nos nosos montes. Unha desfachatez que arruinará de levarse a cabo tanto fauna e flora como restos arqueolóxicos de gran relevancia.
Estes son os aspectos que ten que facer esquecer o bipartito no Val Miñor para non perder moitos votos.

Crise no concello e alegacións ao PXOM

No contexto no que comezamos a xerar entradas en "Desde o Miñor" non podía obviarse no caso do Concello de Baiona a crise e o PXOM. Por un lado, a crise no concello que vai repercutir no gasto social e cultural do concello, segundo anunciaban este días o alcalde, Jesús Vázquez Almuiña, e o tenente de alcalde, Manuel Vilar. Sabendo que non son bos tempos para ninguén desde "Desde o Miñor" pensamos que a mellore medida non é recortar o gasto social. Antes cabería decantarse por reducir os altos salarios dos concelleiros (lembremos que tanto o alcalde como o tentente de alcalde cobran moito máis cos seus homólogos de Nigrán, con máis habitantes no concello. e xa non digamos Gondomar), os postos de confianza e asesoramento ou gastos en viaxes promocionais turísticos, novas festas culinarias, etc.
Doutra parte, cade recordar, asemade, que a saúde orzamentaria do concello non se comezou a resentir coa crise, senón que xa ven de atrás, o despilfarro dos nosos gobernantes parece un mal endémico. Por tanto, a solución pasa por recortar outro tipo de gastos que reduzan os perxuízos aos veciños de Baiona.
En canto o PXOM, do que esta semana coñeceuse tamén o número de alegacións presentadas polos veciños (787), temos que resltar varios aspectos:

- O pouco que os gobernernantes locais falan deste PXOM xera un ambiente calmado que se vive nestes tempos tan importantes para Baiona, non sabemos se esa é a estratexia a seguir.
- A enésima ocasión no que o PSOE evita posicionarse con claridade nun tema capital para Baiona e non se pon do lado dos intereses dos veciños (recórdese a actitude cos plans de Portos de Galicia no que o importante era non deixar mal aos colegas de Santiago e dicir que 1.000 amarres e reodear a bahía)
- Que o elemento capital do PXOM, repetimos o futuro de Baiona, sexa a construcción de campos de golf deixando a un lado unha vez máis os problemas dos veciños de Baiona, que non poden a día de hoxe, falo sobre todo dos mozos e mozas, nin atopar traballo na vila nin vivir nela. Así as cousas o importante é, por tanto, potenciar novamente o turismo de luxo, esquecendo novamente atraer empresas para a creación dun parque empresarial ou facilitar o acceso a unha vivenda digna. Deste xeito, o único que se producirá, se é que lles sae ben a cousa, é que o nivel de vida suba na vila aínda máis e todos os nativos teñamos que emigrar aos concellos limítrofes. Como sempre o único beneficiado é "o gran empresario".
- Que as necesidades de Baiona pasan por ter colexios en bo estado, por ter un centro de saúde a que poidan acudir ao longo do día, unhas instalacións deportivas acorde co nivel que se di que ten Baiona (sño temos un polideportivo ruinoso, un campo de herba aritficial monopolizaod por un equipo de fútbol e un par de canchas en A Palma), por diversificar a oferta de ocio e superar o único divertimento do chato e o juiski (xa me digan que poden facer os mozos, e non tan mozos, en Baiona, que non sexa ir de bares ou pafetos), proxectar un área empresarial e comercial, mellorar e humanizar as rúas e os accesos, mellorar a comunicación entre parroquias e o transporte público da vila, etc, etc, etc. Pero aqui o importante é "o gran empresario".

De momento deixamos aquí a anotación para proseguila en días posteriores

¿Galicia Bilingüe?

Galicia Bilingüe di loitar contra a imposición do galego por parte das institucións e decantarse pola libre elección de cada quen na escolla do emprego do idioma. A priori parecería unha boa razón para saír a rúa a pedir a liberdade de idioma e que os mozos poidan aprender castelán, pero ¿verdadeiramente a mocedade galega non sabe falar castelán e un non pode elexir o idioma no que quere expresarse?
Non temos máis que poñer como exemplo ao Val Miñor. ¿Podemos dicir que o castelán está perdendo adeptos entre os mozos e non son quenes de empregalo? A resposta evidentemente é negativa. Podemos dicir que máis ben é o contrario. A meirande parte non é capaz de manter unha conversa con fluidez en galego cos avós e cos amigos nin tan sequera o intentan. Isto agudízase nos cascos urbanos de Baiona, Panxón, Nigrán e Gondomar. Non obstante, este fenómeno é extendible a Vigo, a Coruña, Pontevedra, etc, en definitiva, aos lugares onde a poboación está a crecer e onde podemos xa predecir o futuro, no que a lingua atinxe, este preséntase moi negro.
Paradóxicamente, neste periodo democrático estase a perder o número de galegofalantes en maior medida que cando estaba censurada a súa utilización durante o franquismo. Algo do que poden tomar nota os que levan a cabo as políticas lingüísticas, xa que algo deben estar facendo mal. Poño como exemplo sinxelo a última normativa do galego grazas/gracias estudantes/estudiantes que o único que consegue e confundir a poboación. Pero este é outro tema de debate que xa tocaremos máis adiante.
Deberíamos ter claro que o idioma que está pois nunha situación de perigo é o galego. Está nunha situación de desvantaxe con respecto ao castelán e isto é o que debe ser correxido e de ahí a necesidade de empregar todos os instrumentos que estean nas mans dos gobernantes para acadar un idioma co mesmo estatus. Aínda na mente de moita xente está que falar galego non vale para falar co médico ou con xuíz, ou que falar galego é de burros e ignorantes e que soa moito mellor falar castelán, menos bruto. O que se pretende, por tanto, coa galeguización da escola, a administración, etc é normalizar o uso do galego. Aínda que é un simil un pouco torpe sería a discriminación positiva das mulleres con respecto aos homes, os minusválidos, etc. O galego non está nas mesmas condicións que o castelán, por iso hai que impulsar o seu uso.
Os de Galicia Bilingúe faltan a verdade cando din que aquí un non pode falar castelán, o cal sería triste. pero a realidade é que aquí hai moita xente que non é capaz de expresarse en galego e sendo o idioma da nosa terra é dobremente triste. Hai que ver o galego non como un atranco, senón como unha oprtunidade de coñecer dúas linguas e poder empregalas.
Abreviando, a manifestación do sábado era unha manifestación con premisas ben confundidas ou ben terxiversadas. O que tampouco pode ser é que existan outros grupos de xentes que lles chaman fachas e que empecen a meter ostias. ¿quenes son os fachas aí? Ademais menudo favor lle fixeron aos "bilingüístas" dándolle maior repercusión á marcha e proporcionarlles ás no seus discursos.

Benvida

O obxectivo desta primeira entrada é simplemente de benvida, unido ao desexo de que este blog poida converterse nunha tribuna de expresión de todos os miñoranos sobre aqueles asuntos que nos preocupan de forma directa ou indirecta. Todas as vosas opinións serán ben recibidas como garantía de pluralidade, tendo como único límite que non se vexa diminuida a dignidade de ninguén. Sen máis benvidos a todos.

Os creadores de "Desde o Val Miñor"